کوهِ پاک

2010-08-11T18:27:00.003+04:30

صعود موفقیت آمیز آقای مجید ربیع پور به قله علم کوه از مسیر گرده آلمانها را تبریک عرض می نمائیم

2010-07-14T20:00:00.000+04:30

2010-07-13T20:27:00.003+04:30

18/4/1389
منطقه حصار چال
ساعت 7:15 از قرارگاه رودبارک به سمت تنگه گلو حرکت می کنیم ساعت 8:30 پیاده روی به سمت حصار چال را آغاز کردیم هدف دیدن دریاچه بالای حصار چال بود پس از رسیدن به حصار چال و صرف صبحانه حرکت کردیم
حصار چال پر از چادر کوهنوردانی بود که از شهرهای مختلف کشور و تعدادی هم از کوهنوردان خارج از کشور برای صعود به قلل اطراف به خصوص قله علم کوه به منطقه آمده بودند
پس از رسیدن به دریاچه و دیدن آنهمه زیبایی و گرفتن انرزی اعضای گروه تصمیم به صعود گرفتند
تصمیم گرفته شد به قله 4330 متری گردونه کوه صعود کنیم
خوشبختانه تمامی اعضای گروه موفق به صعود به قله شدنداعضای صعود کننده در این برنامه : خانمها : نسیم همتی - نغمه همتی - سارا همتی - فاطمه فرهادی و آقایان مازیار عسگریان و مهران خالقی و ازوجی و داوودی بودند
آقای مجید ربیع پور و به همراه مهمان برنامه پس از جدا شدن در منطقه حصار چال موفق به صعود به قله های منار و ستاره گشتند
از اینکه در این برنامه هم تعدادی از اعضای گروه برای اولین بار موفق به صعود بالای 4000 متر شدندباعث خوشحالی تمامی اعضای گروه شد
این امر نشان از توان بالا و همت جوانان کلاردشتی دارد که باید مسئولین ذیربط نسبت به توسعه این ورزش فرحبخش در منطقه گامهای اساسی بردارند

2010-07-13T20:26:00.000+04:30

14/3/89
برنامه گلگشت به منطقه ابیدر

2010-07-13T20:14:00.002+04:30

با سلام خدمت تمامی دوستان

مورخ 7/3/89
برنامه یک روزه به قله سیاکمان انجام شد
بدلیل محدودیت زمانی تنها آقایان مجید ربیع پور و عباس گلعین موفق به صعود قله شدند و بقیه اعضای گروه در ارتفاع 4300 متر متوقف و بنا به صلاحدید مجبور به بازگشت شدند
البته این اولین برنامه بالای 4000 متر گروه آنهم در یک روز بود که فراتر از حد انتظار گروه بود
دوستانی که در این برنامه به ارتفاع بالای 4000 متر رسیدند خانمها : فاطمه فرهادی- آیدا اصفهانی - میترا ملاسلطانی- و آقایان مجتبی عسگریان - امیر فرهنگ حاتمی- ابراهیم حمیدی و مهمان برنامه مصطفی حاتمی و مشتاقی بودند

گزارش برنامه کلجاران

2010-05-24T12:48:00.002+04:30

کلجاران
امروز آخرین روز از ماه اردیبهشت است و خوشبختانه جمعه ای دیگر را می خواهیم در طبیعت باشیم .
اکنون ساعت 6:30 صبح است و تقریبا ً همه افراد گروه که تعدادشان 12 نفر است در کنار درب ورودی قرار گاه کوهنوردی منتظرو آماده رفتن هستند . دره چاکنو با آن همه زیبایی و سر سبزی محسور کننده اش نظرمان را جلب می کند . دقایقی بعد سوار ماشین وانت (یکی از افراد گروه ) می شویم و رودبارک را به منطقه کلجاران ترک می کنیم . پس از گذشت تقریبا ًَ 1 ساعت به بریر می رسیم . کوله ها را بر دوش می گیریم و در ساعت 8 صبح رفتن را آغاز می کنیم . مسیرمان در سمت راست منطقه بریر است که از همان ابتدا در دره واقع شده است . آب رودخانه ایی که از کلجاران ، نقار نفار و ... سرچشمه گرفته است به استقبالمان می آید . همه مسیر پر از سر سبزی است که با گلهای وحشی بهاری آذین بسته شده است . رنگ زرد و صورتی گلها خیلی خودنمایی می کند و هر چه بیشتر می رویم ارتفاع علف های صحرایی بیشتر می شود . از آنجا که مسیر مالرو کاملا ً در کف دره کلجاران واقع شده است رفتن خیلی راحت به نظر می رسد چرا در مسیرمان از رودخانه هم باید عبور کنیم .اکنون آفتاب کاملا ً گرممان می کند و بر آن می شویم تا صبحانه را در همسایگی چشمه ایی بخوریم . اکنون ساعت 9:30 دقیقه است و ما به چشمه (صاف کش ) می رسیم که کاملا ً در مسیر رودخانه نیز هست . پس از تقریبا ً 1 ساعت به راهمان ادامه می دهیم . تعدادی از بچه ها به قصد چیدن قارچ کمی پراکنده شده اند اما گویی زمان مناسبی برای اینکار نیست چرا که افراد محل قبلا ً به اینجا آمده اند و کاملا ً منطقه را جستجو کرده اند ، همچنانکه بالاتر می رویم بقایای گوسفند سرایی را می بینیم که کاملا ً خالی از گوسفند و چوپان است . از آنجا نیز می گذریم . هر چه بالاتر می رویم به ظهر نزدیکتر می شویم و بقایای بهمن را در زیر پاهایمان لمس می کنیم . برفی که روی هم تلمبار شده در طول مسیر با گل و لای آغشته شده است و سفیدیش را از دست داده است .
ظهر را پشت سر می گذاریم و در ساعت 1:30 به منطقه دوراهی کلجاران می رسیم که ارتفاع منطقه 3150 متر می باشد . همانجا اطراق می کنیم تا ناهارمان را بخوریم . آفتاب بالای سرمان آرامش خاصی را ایجاد می کند . اکنون قله نقار نفار روبرویمان خود نمایی می کند که هنوز پوشیده از برف است . در منطقه ایی که هستیم رویش گیاه کمی کمتر شده است و ما در کنار رودخانه و در لابلای سنگ ها بساط ناهار را می گستریم . چون هدفمان رفتن به قله نیست کمی بیشتر از قبل استراحت می کنیم .ساعت 3 بعداز ظهر به راه می افتیم و مسیر برگشتی را آغاز می کنیم . اکنون می دانیم که باید موانع زیادی را پشت سر بگذاریم که همگی پریدن از رودخانه است که این موضوع هیجان خاصی را ایجاد کرده است . آنقدر همبستگی و همدلی افراد گروه پس از گذشت 8 ماه زیاد شده است که در طول مسیر مقدمات برنامه بعدی را برنامه ریزی می کنند .
به منطقه صاف کش می رسیم و در پای چشمه آبی می نوشیم تا خستگی مان را کمتر احساس کنیم .به راهمان ادامه می دهیم ولی گویی هر چه بیشتر به پایان نزدیکتر می شویم خسته تر می شویم چرا که از سر سبزی بهار دور تر می شویم . در تمام طول مسیر آفتاب و رودخانه همراهیمان می کنند تا اینکه در ساعت 5:30 بعدازظهر به بریر می رسیم . حالا دیگر باید آنقدر مسیر جاده را برویم تا به قرار گاه کوهنوردی رودبارک برسیم چرا که خبری از وانت نسیت . مهی تقریبا ً غلیظ از پایین دره رودبارک کم کم بالا می آید و ما غروب را بیشتر احساس می کنیم .پس از گذشت تقریبا ً 2 ساعت اکنون به منطقه (وننو) رسیده ایم. خستگی ناشی از مسیر جاده ای افراد را کمی نا توان کرده ولی خوشبختانه یکی از افراد محلی سوارمان می کند ، همچنان که مه غلیظ در نگاه خندان وهیاهوی شیرین افراد گروه می لغزد و دوان دوان به سوی قله های پر برف می رود ، ما نیز به قرار گاه نزدیک می شویم و بیاد می آوریم که :
طولانی ترین سفرها با اولین گام ها آغاز می شود
اعضای گروه : مازیار ازوجی -عباس گلعین - مازیار عسگریان - مجتبی عسگریان - میثم باقریان - مریم باقریان - آیدا اصفهانی - مهنا ابوالقاسمی - نسیم همتی - سارا همتی - معصومه فرضی
به قلم خانم معصومه فرضی

گزارش برنامه سرچال

2010-05-20T17:39:00.003+04:30

یا علی
یا علی مدد خدمت دوستان عزیزم .
در تاریخ 27/2/1389 دوستان عزیز گروه کرما (CM) برای بار دوم به سمت سرچال حرکت نمودیم .ساعت 5:45 دقیقه روبروی درب اصلی فدراسیون بودیم .بعد از احوال پرسی یکدیگر ساعت6 با نیسان آقای ابراهیم حمیدی به سمت بریر حرکت نمودیم. در طول راه همه خندان و شارژ بودیم و همه دوستان با یک هارمونی عجیبی با هم یکدست بودیم.ناگهان در اکاپل اولین سگ با پارس کردنش دل یکی از بچه ها را ترکاند و بالا تر دو عدد سگ هم همینطور.
ساعت 7 به بریر رسیدیم که با دیدن قله ی سیاه کمان که بر رویش کمی برف نشسته بود و آفتاب که تازه طلوع کرده بود و هوایی که صاف بود یک انرژی عجیبی به دوستان داد . اول شمارش کردیم که 13 نفر بودیم سپس حرکت کردیم بعد از کمی راه ، ساعت 7:30 دقیقه به منطقه ای بنام کلمک سی رسیدیم چون در این موقع سال خیلی مسیر سرچال زیباست بچه ها هم عکس میگرفتند و هم از نگاه کردن لذت میبردیم.تا ساعت8:15 به کشتی سنگ رسیدیم و صبحانه را بالای کشتی سنگ خوردیم و آنجا هم دوعدد کتری که یکی بینی عمل کرده و دیگری بدون عمل نظر همه را جلب کرد تا جایی که تا اخر برنامه همه میخندیدند.
ساعت 9:05 دقیقه حرکت کردیم ساعت 10:30 بعد ازطی مسیر دارای شیب تقریباً زیاد به کنگلک پایین (3190 متر) رسیدیم چون این بنده ی حقیر دو روز پیش سر چال امده بودم در بالا تر از کنگلک پایین من و اقای نقوی دیدیم اب چشمه خراب شده آمدیم که درست کنیم که تگرگ دلچسب بهاری امد و ما مجبور به رفتن شدیم پس تصمیم گرفتم اب را هم برای گروه خودمان و برای گروه های دیگر درست کنم ، ساعت 11:27 به کنگلک بالا (3339 متر) رسیدیم.در طول تمام مسیر عزیزان خیلی خوب راه میامدند که با عث افتخار کلاردشت بودند .
ساعت 12:05 دقیقه به لز بنک (3613 متر) که بیشتر کوهنوردان انجا دچار کوه گرفتگی میشوند بازم انجا بچه ها ثابت کردند که کوهنوردی در خونشان هست ولی فقط اموزش داده نشده است که آن مسئولیت هم بر دوش اقای ازوجی است که ما را اموزش بدهند .سپس ساعت 12:30 به پناهگاه سرچال (3723 متر) رسیدیم که چون خورشید داغ بود و هوای صاف قله ی های سیاه کمان،سیاه سنگ ، چالون ، شاخک ها ، علم و تخت سلیمان کاملاً نمایان بود و فقط نگاه میکردیم و عکس یادگاری میگرفتیم .بعد از غذا خوردن ناگهان هوا بس ناجوانمردانه سرد شد . ساعت 1:56 دقیقه بازگشتیم که دیدیم آقای فروتن اصفهانی به سمت پناهگاه میایند باهم احوال پرسی کردیم که اقای اصفهانی هم با ما بازگشتند . رسیدیم لزبنک از اقای ازوجی خواهش کردیم که کمی اسکی بدون چوب اسکی بکنیم ایشان هم اول خود ر فتند تا اگر ما لیز خوردیم ما را نگه دارد.
بعد تا کنگلک بالا اسکی کردیم که خیلی لذت بردیم .
ساعت 4:15 به کشتی سنگ رسیدیم که کمی میوه و پسته و... خوردیم و به سمت پایین حرکت کردیم.
ساعت 5:30 به بریر رسیدیم و دوباره سوار بر نیسان اقای حمیدی شدیم و دو باره سگ ... ( کسی نیست جلوی این سگ ها را بگیره )
سپس به فدراسیون رفتیم و چای خوردیم و دوباره اقای حمیدی زحمت کشیدن ما را تا محل بردند و انجا یا علی گفتیم و خسته نباشید و رفتیم.
به امید حق همه عاقبت به خیر شویم و قبل از اینکه کوهنورد خوبی شویم مرد بون در کوه، مبارزه با سختی ، کمک کردن به دوست را یاد بگیریم . یا حق
نکته : این برنامه از نظر خودم دارای یک بار معنوی،عرفانی بود و این را با تمام وجود حس کردم .تمام دوستان مثل یک نوت موسیقی که همه روی خط حامل قرار گرفتیم و اقای ازوجی هم ریتم را به ما میدهد ما با هم تشکیل یک ملودی زیبای اهورایی را میدهیم .
اعضای گروه:مازیار ازوجی- مجتبی عسگریان- میثم باقریان-ابراهیم حمیدی-فروتن اصفحانی-مجید ربیع پور-فاطمه فرهادی –حمید رضا مسلمی-محمد رضا مسلمی-آیدا اصفهانی – نسیم همتی- ساراهمتی- معصومه فرضی-واین بنده ی حقیر سر تا پا تقصیر امیر فرهنگ حاتمی.

برنامه اختصاصی گروه کرما مورخه 31/02/1389

2010-05-20T17:13:00.002+04:30

با سلام خدمت همنوردان عزیز
برنامه این هفته گروه منطقه کلجاران می باشد
راس ساعت 6:30 صبح جلوی فدراسیون حاضر شوید.
ساعت 6:45 با نیسان به سمت ونداربن حرکت می کنیم
لطفا" راس ساعت حاضر شوید
با تشکر

2010-05-13T13:08:00.002+04:30

برنامه این هفته گروه پناهگاه سرچال می باشد
لطفا" راس ساعت 30/5 صبح در جلوی فدراسیون حاضر شوید
ساعت 45/5 با اتومبیل به سمت ونداربن حرکت خواهیم کرد
لطفا" راس ساعت مقرربا تجهیزات و پوشاک مناسب حاضر شوید

با تشکر

2010-05-12T22:15:00.001+04:30

مسیر حرکت در برنامه صعود به قله خشلی

برنامه 10/02/1389

2010-04-29T19:09:00.002+04:30

با سلام
برنامه این هفته به مناسبت بزرگداشت روز معلم انجام خواهد شد
محل تجمع : بخشداری
راس ساعت 7 حاضر شوید
ابتدا با ماشین به سمت اکاپل حرکت کرده سپس به سمت معدن سنگ لتی کمر حرکت خواهیم کرد
با تشکر

2010-04-20T18:32:00.001+04:30

با سلام خدمت دوستان همنورد
برنامه سوم گروه از مسیر دره سایه دیم مورخ 3/2/89 انجام خواهد شد
لطفا" راس ساعت حاضر شوید.
با تشکر

برنامه کوه نوردی

2010-03-29T18:09:00.003+04:30

با سلام
اولین برنامه مشترک گروه با هیئت کوه نوردی کلاردشت فردا مورخ 10/01/1388 انجام می شود میر حرکت از کلنو به سمت عثمان سرا واقع در پشت مجل می باشد.
لطفا" راس ساعت 7 صبح جلوی بخشداری حاضر شوید.

2010-03-29T17:53:00.001+04:30

تقویم ورزشی 6 ماهه اول سال 1389 هیئت کوهنوردی کلاردشت گروهای کالاهو – منار – چکاد

ردیف
تاریخ برگزاری
منطقه
قله نوع برنامه ارتفاع از سطح دریا
مدت برنامه
سرپرست
مناسبت
1 8/1/89 عثمان سرا از کلنو عثمان سرا کوهپیمایی 2700 1روزه روز طبیعت
2 20/1/89 کلاردشت به یالبندان - کوهپیمایی - 1روزه
3 27/1/89 شاه علم دار شاه علمدار کوهپیمایی 3050 1روزه
4 3/2/89 سایه دره-خشلی خشلی کوهپیمایی 3800 1روزه

5 10/2/89 تنکابن سیالان کوهنوردی 4050 2روزه روز ملی خلیج فارس
6 17/2/89 مازیچال به ازو مازی چال کوهپیمایی 2800 1روزه روز معلم
7 24/2/89 سرچال - کوهپیمایی 3850 1روزه نخستین صعود ایرانیان به قله ماکالو
8
31/2/89 خرمدشت - کوهپیمایی 3300 1روزه
9 6و7/3/89 درفک-گیلان درفک کوهنوردی 2500 2روزه نخستین صعود ایرانیان به اورست
10
14/3/89 کرما کرما کوهنوردی 4050 1روزه
11
21/3/89 چاکوه چاکوه کوهنوردی 3100 1روزه
12 28/3/89 سنگ سرک سنگ سرک کوهنوردی 3100 1روزه
13 4و5/4/89 تخت سلیمان سیاه کمان کوهنوردی 2روزه
14 11/4/89 خشکدر به شهر زمین - کوهنوردی 1روزه کشکول سنگ
15 19و18/4/89
بلده- یوش آزاد کوه کوهنوردی 2روزه
16 25/4/89 کورچم از خشکاش کورچم کوهنوردی 4000 1روزه
17
5-1/5/89 یاسوج دنا کوهنوردی 5روز
18
8/5/89 خشکاش ابیدر کوهنوردی 1روزه
19 14و15/5/89 حصار چال علم کوه کوهنوردی 4850 1.5روز

20 26/6/89 شاه علم دار شاه علم دار کوهپیمایی 3050 1روزه

توضیحات :
1- همرا داشتن بیمه ورزش الزامی است .
2- همراه داشتن تجهیزات مورد نیاز با توجه به نوع برنامه الزامی است .
3- در صورت هر گونه تغییر در برنامه های فوق مراتب ، یک هفته قبل اعلام می شود .

2010-03-27T18:09:00.002+04:30

فرا رسیدن نوروز باستانی ، یادگار شکوه ایران بر شما دوست ایرانی پاک پندار - راست گفتار و نیک اندیش خجسته باد.
سالی خوش همراه با سلامتی و موفقیت برایتان آرزومندم.
با عرض پوزش از کوتاهی که در امر به روزکردن وبلاگ داشتم امیدوارم در سال جدید با همکاری شما دوستان در پویایی مطالب این وبلاگ قدم برداریم.

شاه علمدار

2010-02-22T09:53:00.001+03:30

شاه علمدر
سی ام بهمن 1388 بیستمین برنامه گروه چکاد ،پنجمین برنامه مشترک با هیات کوهنوردی کلاردشت و گروه کالاهو
درود و سلام گرم را در سرما فزای پایانی ، نثار خوانندگان محترم و شما عزیزان همنوردی می کنم که قلبتان از جنس آب و آیینه است نه پولاد و سنگ .
قبل از هر سخن ، خدا را شاکرم که مرا مورد لطف خویش قرار داده تا آدینه روزی دیگر را در آخرین روز بهمن ماه به اتفاق دوستان و یاران کوهنورد ، به خوشی در طبیعت پاک بگذرانم .
اکنون ساعت 6:40 دقیقه صبح است ، به اتفاق چند تن از دوستان طبق قرار قبلی در محل دیدارمان واقع در مجل ، در ساعت 7 صبح گردهم می آییم . افراد گروه هیئت کوهنوردی کلاردشت و هم چنین گروه کالاهو نیز به محل قرار رسیده اند .
رفتن را به مقصد قله (شاه علم در) آغاز می کنیم . مسیری را که انتخاب کرده ایم راه آشنایی می بینیم چرا که در برنامه های قبلی سفری به این منطقه داشته ایم . آنقدر درختان ، لخت و بی برگ نمایان می شوند که کوله های رنگارنگ کوهنوردان از لابلای درختان جنگلی مانند بوته های گل ، چشم را نوازش می دهند.
از دل جنگل می گذریم و در کف دره به مسیرمان ادامه می دهیم همه ی مسیر تا بدین جا در شیب طی می شود که همچنان شیب تند به قوت خویش باقی می مانند تا در ساعت 8:40 دقیقه به گوسفند سرای شَر زمین (نوعی شمشاد جنگلی ) می رسیم . تعدای از افراد خود را در سره های کوچکی جای می دهند تا صبحانه شان را در کمال آرامش میل کنند اما گروه باقی مانده که جایی برای آنان نیست در حیاط سره صبحانه را می خورند که البته این نیز لطف خاص خودش را دارد . پس از صبحانه در ساعت 9:40 دقیقه منطقه شَر زمین را ترک می کنیم و از همان ابتدا دیگر بار شیبی بسیار تند را به مقصد قله آغاز می کنیم . آنقدر می رویم تا همه ی جنگل را پشت سر می گذاریم .افراد شرکت کننده که تعدادشان از سی گذشته است همه ی مسیر سخت و برفی را یکی پس از دیگری در می نوردند تا بالاخره در ساعت 11:15 دقیقه به منطقه ایی به نام (گذ شت ِ چال ) می رسند . هوا کاملا ً آفتابی است و ما هرچه بالاتر می رویم قله های اطراف را بهتر و بیشتر می توانیم ببینیم .
مسیر پوشیده از برف را نمی توانم نا دیده بگیرم و بر آن می شوم تا از قله های اطراف و همچنین بوته های خشکی که از برف ها سرک کشیده اند عکس بگیرم . شیب این منطقه آنقدر زیاد شده است که به سختی می توان حرکت را ادامه داد . اکنون دیگر ، افراد یکی پس از دیگری به قله می رسند و نفسی تازه می کنند تا دیگر همنوردان نیز از راه برسند. زمان طی شده را از طریق خورشید پر تلالو یی تشخیص می دهم که در بالای سرمان در وسط آسمان نیلگون دلربایی می کند . ساعت 12ظهر است و همه ا فراد به قله 3000 متری شاه علم در رسیده اند . بقایای سنگ چین زیارتگاه (شاه علم در ) مرا به سالهای دوری می برد که به اتفاق افراد خانواده به این جا آمده بودیم . آن زمان مردم دلشان پر از صفا و صمیمیت بود و نگاهشان پر از نور. بزرگترین دغدغه روزشان کمک به دیگری بود و هنوز حس زیاده خواهی در جانشان ریشه نکرده بود و قله شاه علم در را به جان دوست می داشتند ولی اکنون سنگ چینی خرد ، خبر از ویران شدن بنای زیارتگاه می دهد و اینکه چقدر انسان ها در بدست آوردن گنج های نهان شده بی محابا عمل می کنند و دست به هر کاری می زنند .
ویران کردن زیارتگاه های دیرین اکنون از افتخارات انسان امروزی است چرا که احترام به اعتقادات جای خود را به زیاده خواهی ها و پول های هنگفت داده است ...
با صدای یکی از دوستان از اندیشه ی آنچنانی ام دور می شوم و به جمع دوستان بر می گردم . پس از خوردن چای و گرفتن عکس دسته جمعی همگی به را می افتیم و مسیر پر شیب اما این بار لغزان را آغاز می کنیم .
به مسیر برگشتمان آنقدر ادامه می دهیم تا در ساعت 14 به منطقه جنگلی می رسیم که وجود چشمه ایی به نام (صاف چشمه یا صاف پِشته ) همه ی افراد را گرد خود جمع می کند و بساط ناهار گسترده می شود . افراد با تجربه ای که در بین ما هستند خبر از بارانی شدن هوا می دهند کمی بعد ، دانه های باران خود را مهمان سفره هامان می کند . به پیشنهاد دوستان خیلی سریع سفره ها جمع می شود و در صف ی طولانی به قصد رفتن به خانه هامان جنگل پوشیده از علف و گل را طی می کنیم ، اکنون دیگر دانه های باران سنگین و سنگین تر می شود و غرش آسمان نیز موسیقی دل انگیزش را پخش می کند همچنان به رفتن ادامه می دهیم تا به کف دره می رسیم . گامهایمان سزیع تر می شود و بارش باران مارا تا محل حرکت اولیه مان (انتهای مجل ) بدرقه می کند . با بوسه های شیرین باران هریک در اندیشه مان فرو می رویم و در ساعت 16 نجوای دلتنگی بدرود را در گوشمان می شنویم .
تا آدینه روزی دیگر بدرود

20

2010-02-18T17:48:00.003+03:30

برنامه این هفته گروه30/11/1388 قله شاه علم دار می باشد راس ساعت 7 صبح پشت محل مجل روبروی شهرک خلبانان شکاری( اول ورودی مسیر قله شاه علم دار)
لطفا" راس ساعت حاضر شوید
با تشکر

صعود به قله سیاه تاش

2010-02-18T17:42:00.001+03:30

به نام هستی
جرن کش به سیاه تاش
برنامه نوزدهم :دره جرن کش در جبهه شرقی قله (سنگ سرک) و سیاه تاش قرار دارد . این دره توسط یال های (ولشتیگاک ) و (کولی زمین ) محصور شده و تا کف رودخانه سردآبرود و جاده اصلی امتداد دارد . روز جمعه 23/11/88 در یک هوای سرد زمستانی ساعت 7:30 از قرار گاه کوهنوردی حرکت کرده و مدت زمان نیم ساعت مسیر جاده اصلی را به سمت بالای رودبارک طی می کنیم و کمی بالاتر از شیلات در ابتدای دره جرن کش قرار می گیریم . مه غلیظی همه جا را فرا گرفته و برف شبنم یخ زده روی شاخه های درختان و ساقه گیاهان منظره جالب و چشم نوازی را بوجود آورده است . ما به دلیل انبوه بوته ها و فشردگی درختانی که در یال سمت راست دره وجود دارد ، و همچنین گم نکردن مسیر در مه ، مجبور هستیم که مستقیما ً از وسط دره و در یک شیب تندی به مسیرمان ادامه می دهیم . بعد از 45 دقیقه بالارفتن ، در مکان مناسبی توقف کرده و به خوردن صبحانه مشغول می شویم . 9:20 مجددا ً مسیر را ادامه داده و کم کم به انتهای جنگل نزدیک شده و بقیه مسیر را از روی یال صخره ایی سیاه تاش بالا رفته و ساعت 1 قله را صعود می کنیم و در راه برگشت در میان درختان در محلی دیگر استراحت کرده و پس از صرف نهار 2:30 به سمت پایین دره سرازیر می شویم . 4:10 عصر وارده جاده اصلی و 4:40 به قرار گاه کوهنوردی می رسیم و این برنامه را به پایان می رسانیم . به امید صعود قلل
مرتفع دیگر
به قلم آقای مجید ربیع پور

برنامه سردانی

2010-02-03T09:43:00.000+03:30

قله سردانی
برنامه هجدهم : قله سردانی به ارتفاع 3000 متر در حاشیه جنگل انبوه (راشک ) قرار گرفته است . برای دستیابی به این قله ، چند مسیر وجود دارد که یکی از آنها و مسیر اصلی منطقه (راشک ) ، راهی قدیمی است که حدود 60 سال پیش ، جهت حمل سنگ های سرب از (معدن راشک ) احداث شده است . بعد از گردهمایی اعضای گروه به سرپرستی آقای فروتن اصفهانی در ساعت 7:40 صبح ، قرار گاه کوهنوردی رودبارک را به قصد قله ترک کردیم . از دوراهی (راشک و پلت کله ) وارد این راه شده و از سمت راست دره حرکت کرده و ساعت 8 به (بُمبُمَک ) رسیده ، پس از عبور چند پیچ 8:20 به محلی دیگر (د َکیشی کر) که در سالهای نه چندان دور کشتزارهای گندم در آن وجود داشته ،می رسیم و کم کم از راه معدن خارج می شویم و در ابتدای مسیر جنگلی قرار می گیریم . از کنار چند تپه برفی و در امتداد مسیر آب گام برمی داریم . 9:30 به دوراهی (جو پشت ، آنه سرا ) می رسیم و بساط صبحانه را پهن کرده و آتشی کوچک برپا می کنیم و ساعتی را به صرف صبحانه و استراحت می گذرانیم . 10:30 به مسیرمان ادامه می دهیم و از لابلای درختان و بوته های زرشک گذر کرده و 10:40 به (چال سره ) نزدیک می شویم . و دقایقی بعد 11:10 به گوسفند سرا ی(شلمجار ) که روی تپه ایی در وسط این جنگل می باشد می رسیم . استراحتی کوتاه کرده و از سمت چپ (سره ) آهسته از یک شیب نسبتا ً تندی بالا می رویم و خودمان را به گوسفند سرای دیگر (سرای سردانی ) به کنار چشمه می رسانیم . تعدای از افراد به مسیر ادامه داده بقیه در این مکان منتظر می مانند . از یال پشت چشمه بالا رفته 1:10 در بالای یال قرار گرفته و چند صخره را پشت سر گذاشته و تا ارتفاع 2900 متری صعود می کنیم اما بدلیل وزش باد شدید و نا مساعد بودن هوا 1:20 دقیقه به سمت گوسفند سرای (سردانی ) سرازیر می شویم . 2:20 به دیگر اعضای گروه پیوسته و نهار را داخل (سره ) می خوریم . ساعت 3 بعدازظهر از راه برگشت به سمت پایین حرکت می کنیم . ساعت 4 به انتهای راه معدن و 4:50 دقیقه در جلوی قرارگاه کوهنوردی برنامه را به پایان می رسانیم . با آرزوی موفقیت و به امید صعود به قلل مرتفع دیگر برای همه همنوردان
اعضای گروه :فروتن اصفهانی – مهرزاد فرضی – حمید رضا مسلمی - مبین ملک نژاد – آرش اصفهانی – حسن صداقت – صبا – فرخزاد خالقی – مهران خالقی – فاطمه فرهادی – آلیس علیجانی – اختر علیجانی – محمد رضا مسلمی – مجید ربیع پور – نیما فرضی
سرپرست این برنامه : دکتر فروتن اصفهانی

برنامه این هفته

2010-01-28T13:25:00.001+03:30

با سلام به دوستان همنورد
برنامه این هفته 9/11/88 به سمت منطقه راشک می باشد
لطفا" راس ساعت 7 صبح جلوی درب فدراسیون حاضر شوید

2010-01-25T19:49:00.001+03:30

برنامه کرما

2010-01-20T17:00:00.003+03:30

واژه کرما را مدت ها پیش شنیده بودم . قدیمی تر ها از آن در بعضی مثل ها استفاده می کردند . در واقع صعود به قله کرما نزد قدیمی ها استعاره از کاری بزرگ و انجام نشدنی بود . کسانی که کارهای بزرگ انجام می دادند در واقع در اصطلاح عام ِ آن روزی ، فاتحان قله کرما قلمداد می شدند . من نمی دانستم کرما قله ایی از رشته کوههای البرز،که در کلاردشت واقع است . تا اینکه چندی قبل از گروه کوه نوردی هنگام معرفی قله های اطراف نام کوه کرما را شنیدم این واژه برایم آشنا بود و بسیار تمایل داشتم در برنامه صعود به قله کرما شرکت کنم . حالا امروز (25/دی/88) در یکی از روزهای سرد زمستانی قرار است با هم نوردان به قله کرما صعود کنیم شاید این فرصتی است برای تمام اعضا گروه تا بخواهند توانایی های خود را محک بزنند .

گزارش برنامه :
هوا کاملا ً تاریک بود . هوای سرد زمستانی مثابه ضربه ایی ملایم بود که بر روی صورت و دست ها احساس می شد و اندک خواب آلودگی را از روی چشم ها پاک می کرد و هم نوردها را بر صعودی دیگر بر سر ذوق می آورد همنوردان همگی ساعت 6:15 از فدراسیون رودبارک به سمت پناهگاه ونداربن در حال حرکتند . ثانیه ها نیز با حرکت ما آرام آرام به سمت جلو حرکت می کند . تاریکی مطلق هوا کم کم لایه های سفید روشنایی را در دل خود جای می دهد . هر چه جلو تر می رویم هوا روشنتر می گردد . گویی حرکت ما با روشنایی هوا ارتباطی خاص پیدا کرده است . کم کم سایه های وهم انگیز ، خیالی و جادویی که بر اثر تاریکی هوا در ذهنمان به وجود آمده است با روشنتر شدن هوا جای خود را به کوه ها و ابر ها و دره ها و رودخانه های اطراف می دهد . نم نم اشکال و اجسام و تصاویر در جلوی چشمانمان کامل تر می شد ند . دقیقا ً مشابه به بوم طراحی می ماند . طراح ابتدایی طراح گنگ و نا مفهوم و نا مشخص است و بیننده را دچار ابهام می کند اما طرح نهایی کاملا ً مشخص و واضح است و هر نوع ابهامی را از ذهن برطرف می کند . با روشن شدن هوا بوم طراحی خلقت برای ما نمایان می گردد . چند کوهسار بلند که در برابر هم سر برافراشته اند و انسان برای نگریستن به آن ها چشم به آسمان دارد و آسمان آشفته با ابرهای درهم ، رود ِجاری که گویی می خواهد به ما بفهماند زندگی مداوم در حال حرکت و گذر است . در نگاه اول که دیدی کلی گراست چشم ها را متحیر می کند . این همه شکوه و جلال در سپیده دم همه را به یاد پروردگار وا می دارد . چشم شکوه می بیند و فکر به سمت خدا می رود . ساعت 7 صبح هم نوردها با انگیزه و هدف از پناهگاه ونداربن به قصد قله کرما شروع به حرکت می کنند . در شروع حرکت کمی سرما احساس می شود اما با برداشتن هر گام احساس سرمااز بین می رود و بدن گرم تر می شود اما صورت همچنان سرما زمستانی را تجربه می کند . اکنون وارد دامنه های کوهسار بلند شدیم ، قسمتی از قله کرما پیداست و همگی خواهان صعود به این قله ی بلند هستند . مقیاس دید کمی تغییر کرده است . دید ها نیز تیز بین تر شده با دید کلی ثانیه از کوه به آسمان می رسیم و با نگاهی ریزتر و حسی ملموس تر رسیدن به آسمان ثانیه ها و شاید ساعت ها طول می کشد . تل های خاک ، سنگ های ریز و درشت و تخته سنگ های عظیم ، پوشش گیاهی خشک شده و درخت های بی برگ و دره های پایین و رود جاری و کوهساران بلند اطراف و آسمان آبی و ....
همگی نشان از آن دارد که رسیدن به خدا مرحله ایی است .
با برداشتن هرگام قسمتی بیشتری از قله کرما به دید می آید . هم نوردها نیز همگی مرحله ایی به سمت هدف گام برمی دارند . با هرگام ارتفاع زیاد و زیاد تر می شود همگی سرحال از مسیر ها عبور می کنند . گذرگاه برای گام برداشتن گاهی آسان و گاهی سخت می باشد . بعد از دو ساعت پیاده روی مداوم بادی کوهستانی سرد و خشن شروع به وزیدن کرد ، گویی به صورت ها سیلی می زد . گروه روی یال کوه در حرکت است ساعت 9 صبح همنوردها آماده ی صرف صبحانه شدند . باد همچنان می وزید و پس از نیم ساعت استراحت ، همگی آماده ی حرکت شدند . هوای کوهسار کمی آشفته بود این آشفتگی با حرکت به سوی بالا جدی تر می شد سرعت باد هرچه بالاتر می رویم بیشتر می شود . اکنون گروه علاوه بر نیروی جاذبه ، باید با نیروی باد هم مقابله کنند که خود انرژی زیادی تلف می کند . اما همگی مصمم به سمت قله کرما در حرکتند . وزش باد دست بردار نیست لحظه ایی آرام ، لحظه ایی چنان آشفته که کار صعود را بسیار مشکل می کند . همگی سعی دارند از لحظه ای آرام حداکثر استفاده را بکنند و به سمت کرما روند . با شرایط اینچنینی صعود کمی دور از ذهن به نظر می رسد اما با وجود این ذهنیت همگی در تلاشند تا بالا صعود کنند . حرکت روی یال تقریبا ً ناممکن است . همگی در حال کم کردن ارتفاع هستند تا در مسیر پرتگاه نباشند و از پشت یال حرکت کنند . گاهی مسیر خاکی ، گاهی سنگ ریزه و گاهی تخته سنگ . انگار مراحل رسیدن به قله یکی یکی پشت سر هم در حال طی شدن است . به همین منوال 2 ساعت دیگر به سمت بالا در حرکتیم . باد همچنان می وزد و سرعتش زیاد و زیاد تر می گردد گویی می خواهد گوشه ایی از خشم خود را به ما نشان دهد . ناگهان یکی از همنوردان دچار کسالت می گردد و توان ادامه دادن مسیر را ندارد . بدلیل شرایط بد آب و هوایی به تشخیص سرپرست تیم (مازیار ازوجی) گروه را از جایی که یال اصلی قله کرما (دوروش) شروع می شود (ارتفاع 3200) برمی گرداند و تنها 4 نفر را برای صعود انتخاب می کند به سمت پناهگاه در حال بازگشتیم باد شدید حرکت به سمت پایین را مشکل کرده است . باد شدید و شیب زیاد گهگاهی استراحت بین راهی را طلب می کند . بعد از 2.5 ساعت گام برداشتن به ونداربن می رسیم . روی ایوان پناهگاه به صرف چای و نهار می نشینیم . ما منتظر بقیه افراد گروه هستیم و چندی بعد آن ها هم از ر اه می آیند که موفق به صعود کرمای کوچک شده اند آنان نیز پس از بدتر شدن شرایط هوایی مجبور به بازگشت می شوند . پس از ساعت 1.30 بعد ازظهر به سمت منزل به راه افتادیم .
اما درسی که مااز این برنامه گرفتیم این بود که :
پیمانی را که باخدا در طوفان بستی در آرامش فراموش نکن .
سرپرست برنامه : آقای مجید ربیع پور
سرپرست گروه : مازیار ازوجی
به قلم سرکار خانم مریم باقریان

2010-01-20T16:57:00.001+03:30

با سلام خدمت همه دوستان
برنامه این هفته گروه مورخه 02/11/1388 کنسل می باشد به امید دیدار در هفته آینده

دیدنیها

2010-01-13T19:38:00.003+03:30

امداد و نجات در کوهستان -1

2010-01-13T19:37:00.000+03:30

هنگامي كه مي شنويد فراموش مي كنيد و هنگامي كه مي بينيد به خاطر مي آوريد و هنگامي كه انجام مي دهيد ، مي فهميد.
امداد ونجات كوهستان
آسيبهاي مفصلي و عضلاني
در رفتگي ها:. در رفتگي زماني روي مي دهدكه مفصل بيش از حد طبيعي حركتي خود به حركت واداشته شود. تغيير شكل مفصل ، درد شديد همراه با حركت ، تورم و تغيير رنگ اطراف مفصل از علائم در رفتگي ها مي باشد.توصيه مي شود دررفتگي را مانند شكستگي ، آتل بندي كنيد.
پيچ خوردگي :. پيچ حوردگي بيشتر در قوزك پا و زانو روي مي دهد تورم وخونمردگي و گرم شدن سطح مفصل به علت پارگي مويرگها و رباطها از علابم پيچ خوردگي مي باشند.
مانور R.I.C.E
R : Rest از عضو صدمه ديده استفاده نكنيد و آنرا در حالت استراحت قراردهيد.
I: Ice يخ گذاري به مدت 20 تا 30 دقيقه هر 2-3 ساعت در طي 24 تا 72 ساعت اول بعد از آسيب انجام مي گيرد.. براي جلوگيري از يخ زدگي اندامه بهتر است يك حوله يا دستمال بين كيسه يخ و پوست قرار دهيد.
C:Compression قسمت آسيب ديده را با استفاده از باند كشي تحت فشار قراردهيد. براي جلوگيري از تورم ، استفاده فوري از سرما و همچنين براي كاهش سرعت تورم تا حد امكان استفاده از يك باند كشي ضرورت دارد.
E: Elevation براي كاهش بيشترتورم وخونريزي به مصدوم بگوييد تا مچ پاي خود را براي مدت 24 تا 48 ساعت اول پس از آسيب بالا نگه دارد
رگ به رگ شدن يا كشيدگي عضله:درد تيز وشديد بلافاصله بعد از آسيب ديدگي ، تغيير شكل عضو ، ضعف شديد و از دست دادن عملكرد قسمت آسيب ديده ، از علائم كشيدگي عضله مي باشد..
گرفتگي عضلاني منجر به درد شديد ، محدوديت در حركات ويا عدم حركت شود. رژيم غذايي ، يا از دست دادن مايعات و املاح به علت تعريق زياد كه در كوه و د رفصل گرما بسيار شايع است مسئول اصلي گرفتگي عضلاني به شمار مي آيند. - با كشيدن ملايم عضله سعي كنيد تا گرفتگي عضلاني را كاهش دهيد . - عضو مبتلا را فشار دهيد تا حالت خلصه ( ريلاكس) در آن ايجاد شود ولي ماساژ ندهيد.- محكم نيشگون گرفتن لب بالا درست زير بيني براي كاهش گرفتگي عضلاني پشت ساق پا توصيه مي شود.- نوشيدني هاي طبيعي اگر قند زيادي نداشته باشند ، مفيد خواهند بود ( مانند آب ميوه ودوغ ). بياد داشته باشيد كه قند بسيار زياد ، جذب مايع را كاهش مي دهد.- نمك زياد مصرف نكنيد چون مي تواند مايعات داخل بدن را از سيستم جريان خون خارج كرده ووارد معده كند. همچنين ممكن است باعث تحريك بافت معده شود.
Kelarsport.com

گزارش برنامه شانزدهم گروه

2010-01-13T19:25:00.004+03:30

به نام آنکه هستی نام از او یافت
پناهگاه (سرچال ) در ارتفاع 3850 متری در منطقه علم کوه و تخت سلیمان واقع شده که خود حکم یک قله را دارد. صبح زود بیدار شدم و مثل دیگر اعضای گروه ، قبل از روشن شدن هوا در ساعت مقرر5:40 دقیقه خودم را به پناهگاه رودبارک (محل تجمع بچه ها )رساندم . در داخل پناهگاه با اعضای گروه ِ(کالاهو)که آنها هم مثل ما قصد رفتن به( سرچال )را داشتند ، ملاقات کردیم و پس از رسیدن همه بچه ها ، در ساعت 6:20 دقیقه با ماشین به سمت پناهگاه (ونداربن) حرکت کرده و در ساعت 7:20 دقیقه به آنجا رسیدیم و بعد از آماده شدن افراد گروه و حمل کوله ها بر پشتمان ، در ساعت 7:30 دقیقه برنامه را آغاز کردیم . اعضای گروه ما به 21 نفر رسیده بود و ما همگی در امتداد یک صف منظم به راه افتادیم سر قدم این برنامه آقای مهرزاد فرضی بود و با گام های آهسته حرکت می کرد . پس از عبور از منطقه (بریر) که ارتفاع 2238 متر را بر روی دستگاه GPS)) نشان می داد ، از کنار دو گوسفند سرا گذر کردیم و در ساعت 7:45 دقیقه به (دوراهی بریر) که محل تلاقی دو رودخانه منطقه (کلجاران) و (سرچال ) می باشد ، رسیدیم . از روی پل چوبی کوچک روی رودخانه با احتیاط رد شدیم و در ابتدای دامنه ی کوه (کُلَمَک سی ) از شیب نسبتا ً تند، خطرناک و یخ زده در مسیر کوه نوردی بالا رفتیم و در ساعت 9 در منطقه (کشتی سنگ ) توقف کردیم و حدود 30 دقیقه را به استراحت کردن و خوردن صبحانه گذراندیم .سرپرست گروه ما آقای مازیار ازوجی به علت گرفتگی عضله پشت پا ( اسپاسم )دچار آسیب دیده گی شده و با دو نفر از همنوردان از ما خداحافظی کرده و به سمت پایین برگشتند اکنون اعضای گروه 18 نفر شده بودیم و همپای گروه ِکالاهو به سرپرستی آقای رسول نقوی در ساعت 9:30 به راهمان ادامه دادیم . امروز هجدهم مهر ماه است و نیمی از مسیر تا ابتدای (پیت سرا ) زمین تقریبا ً خالی از برف بوده و خبر از برف سنگین سالهای قبل را نمی داد. در طول مسیر در ساعت 10 از( پیت سرا ) 10:35 از( کنگلک پایین ) گذشتیم و به سمت (کنگلک بالا ) رفتیم . در قسمت هایی ، هنگام عبور از داخل دره ها برف عمیق حرکتمان را کمی کند تر می کرد ، تابش نور خورشید باعث گرمی هوا شده و مژده یک روز بهاری را به ما می داد و شور و حال اعضای گروه را دو چندان می کرد. هر چند که گرمی هوا و بارش کم سالهای اخیر به ما هشدار پدیده ( خشکسالی ) و اختلال در آب و هوا و جابجایی فصل ها را می دهد که حاصل فعالیت های بی رویه صنعتی و اثر گازهای گلخانه ایی بر لایه های جو و برهم زدن اکوسیستم طبیعی شده و نیز حیات را برای ساکنین زمین مشکل می سازد . در ساعت 12:20 دقیقه شیب تند (لیزوبنک ) را پشت سر گذاشتیم . اکنون روبرویمان قلل مرتفعی چون : علم کوه ،شاخک ،تخت سلیمان و ... قرار دارند و زیبا تر از همیشه پیشانی بلند (علم کوه ) با دیواره گرانیتی به ارتفاع 800 متر که نام آن را در بین 8 قله برتر دنیا قرار داده ، جلوه و چشم انداز منحصر به فردی به این مکان داده است . منطقه تخت سلیمان دارای 160 قله بالای 4000 متر است که 84 قله آن اصلی است و همین ویژگی خاص ، آن را به (آلپ های ایران) مشهور ساخته است . حدود ساعت 1 افراد گروه یکی پس از دیگری خود را به بالای( تراس ) پناهگاه رساندیم . این پناهگاه اولین بار توسط فدراسیون کوه نوردی در سال 42 احداث شده و مجددا ً در سال 78 به دلیل نبود ن جای کافی برای کوه نوردان بنای آن را گسترش دادند .پس از صرف ناهار ساعت 2 بعدازظهر به سمت پایین برگشتیم و حدود ساعت 6 عصر به ونداربن محل اسقرار ماشین ها رسیدیم و بعد ازاستراحتی کوتاه ،حرکت کردیم . در بین راه ، ( ابتدای دروازه مترو)با استقبال گرم و صمیمی سرپرست گروه مان آقای مازیار ازوجی و 3 همنورد دیگرمان روبه رو شدیم که بسیار شادمان ازصعود بچه های گروه به سرچال بودند.سرپرست گروهمان گویی درد پای خود راازبابت صعود بچه ها به سرچال فراموش کرده بود با پذیرایی و گفتن خسته نباشید و حال تقریبا ً رضایت بخششان خستگی را از تنهایمان زدودند . ساعت 6:40 دقیقه در جلوی پناهگاه افراد گروه با یکدیگر خداحافظی کرده و ساعت 7 شب به خانه هایمان بازگشتیم . به نظر من بچه ها در این برنامه توان بیشتری از خود نشان دادند و تقریبا ً همه افراد به سرچال رسیدند و برنامه را به خوبی به پایان رساندند . با آرزوی موفقیت و به روزی همنوردان عزیز و صعود به قلل مرتفع دیگر.

اعضای گروه : مهرزاد فرضی – مهنا ابوالقاسمی - مبین ملک نژاد- آلیس علیجانی – شقایق رضا خانی - مجید ربیع پور– اختر علیجانی - مجتبی عسگریان _ آرش اصفهانی– آیدا اصفهانی – ابراهیم حمیدی – مریم باقریان– منصور علیجانی - آرمین رضاخانی – معصومه فرضی- رضا محمدی- فاطمه فرهادی – حمید رضاخانی – فروتن اصفهانی – مازیار ازوجی– امید حاتمی

به قلم آقای مجید ربیع پور

گزارش برنامه به زبان دیگر

2010-01-13T19:21:00.000+03:30

هو الحق
سقف آبی برسر سفره سفید...
سلام . 18/10/1388 ساعت 18.30 گوشی تلفن رو بر می دارم و به مربیم آقای مازیار ازوجی زنگ می زنم . بعد از احوالپرسی برنامه جمعه رو ازشون می پرسم . سر چال...
با لحنی خیلی سرد بهم گفتن فردا شما تشزیف نیارین بهتره ، راه سختی و در پیش داریم . بعد از خداحافظی دلم گرفت گفتم وای خدایا یعنی فردا نمی تونم برم ؟ جمعه شد و به اصرار بچه ها 5:30 صبح از خونه راه افتادیم . قرار مون 5:40 تو فدراسیون بود . بچه ها همه کم کم جمع شدند و سواد شب به صبح ساعت 6 روز جمعه 19/10/88 به سمت سر چال فدراسیون را ترک گفتیم . یک مسیر نه چندان کوتاهی رو با ماشین طی کردیم و محلی رو که ونداربن نام داشت ماشین ها رو کناره زدیم و حرکت ُ آغاز کردیم . الان که دارم می نویسم می خوام با احساس طبیعت بازی کنم . طبیعتی که مدتی ِ من رو محو زیبایی خودش کرده . ای طبیعت با نگاهی مست و رویایی از تو می گم . زیبایی بی نظیرت ، خیال من رو به پرواز در آورده . به بریر می رسیم که ارتفاعش حدود 2238 متر می باشد . آهسته و پیوسته به جلو در پیش بودیم . هوا نسبتا ً سرد بود و من تو ذهنم در این فکر بودم می تونم برم بالا یا نه ؟ ! در طول راه شمارشی از اعضای گروه به عمل اومد . چیزی در حدود 2 ساعت راهپیمایی به کشتی سنگ رسیدیم . سنگی بزرگ و عظیم که تمثیلی از کشتی شده و ما بساط صبحانه رو برروی این سنگ پر هیبت پهن کردیم . راستی چقدر آفتاب زمستون تنبله . به قدری هوا سرد بود که ما واقعا ً نتونستیم صبحانه رو بخوریم و خیلی سریع اعضای گروه بعد از خوردن یک چای که از سرمای زیاد سرد شده بود شروع به حرکت کرده بود و آروم آروم مسیری و که به پیت سرا نام داشت رو گذروندیم . اعضای گروه کالاهو این هفته هم سفر ما شده بودند .
خورشید خانم بالاخره اومد بیرون و خودنمایی کرد و من و دوستان در پناهش به سمت کوه در حرکت . زمین آبستن برف شده و آفتاب مارو به مهمانی زیبایی و درخشش هاله هایی از بلور دعوت کرده بود .
در طول مسیر متوجه شدم که مربیم آقای ازوجی دچار گرفتگی عضله شده و مسیر برگشت را در پیش گرفتن . به کلنگلک پایین رسیدیم . چمشه ایی آب نظر من رو به خودش جلب کرد . جلو تر رفتم آب چشمه که بسان دختر بچه ایی چادر کوچولویی دور خودش پیچیده بود از شدت سرمای زیاد تبدیل به یخ سیمین شده و از خودش چند قطعه مرمر بجای گذاشته بود . بعضی از بچه ها به علت نداشتن تجهیزات لازم و کافی عقب مونده و نتونستن باقی مسیر مارو همراهی کنن . کنگلک پایین رو سپری کردیم و شیب تندی رو سپری کردیم و به کنگلک بالا رسیدیم . کمی خواستیم رفع خستگی کنیم بر روی تکه سنگی نشستیم و اعضا نفسی تازه کردندو مجددا ً راه بالا رو در پیش گرفتیم . تنگه نسبتا ً باریکی رو طی کردیم و به ابتدای لیزئبنک رسیدیم .
از دور صداها یی رو شنیدم . کبکان دری به استقبال ما آمده بودند و در بلور ظریف آوایشون حس مهمان نوازی رو بهمون منتقل کردن .
به راستی که لیزوبنک مسیر سختی بود شیب تندی داشت اما به حق باید بگم بزرگوار جناب رسول نقویی که جای داره که تشکر ویژه ایی ازشون به عمل بیاد به همراه دوستان چنان انرژی بی نظیری به من می دادند که من حتی ذره ایی خستگی رو در تنم احساس نمی کرد م . با تشویق اعضا لیزوبنک رو هم سپری کردیم تا به دشتی سپید رسیدیم . راستی مگه میشه دشت سفید باشه ؟ چرا که من اون دشت سپید رو دیدم به کاسه پناهگاه معروف بود . ما به سرچال رسیدیم و نزیک به پنا هگاه . سرچال گوشه دامنش رو برامون باز کرده بود . نفس کم آورده بودم ولی نمی دونم وقتی پناهگاه رو دیدم چه جوری دوباره انرژی گرفتم و بدون حتی اندک مکثی به سمتش به حرکت در اومدم . ساعت 1 بعد از ظهر شد .به پناهگاه رسیدیم . ( ارتفاع 3850 ). از پله ها بالا رفتیم . پناهگاه خونه ایی بود سنگی با تراس نسبتا ً درازی که دقیقا ً رو به سیاهکمان ساخته شده بود . از بالا به پایین نگاهی انداختم . خونه ها ی ریز همچون پنچره های مشبکی از دور مشخص بودند . مه غلیظی هم چتری به روشون باز کرده بود از اعضای 21 نفری گروه 10 نفر تونستیم بیایم بالا و مابقی در ابتدای لیزوبنک در انتظار ما نشستن .
اه پروردگارا ، بر آستان جلال تو سرود خدایی رو بر لبانم زمزمه می کنم . هر چقدر ازت بگم کم گفتم . به راستی که با دیدن این همه جلوه چقدر خودم در پیشگاهت ناچیز می بینم . چرا من این همه کوچیکم که در این سرزمین نور به اسم کوه گم شدم . آسمون سینه ام همچون کودکی سبک سر به این طرف و اون طرف می پره و برف هایی آرزوم رو آوردم این بالا تا تو بهتر ورق بزنی چون فکر می کنم خیلی بهت نزدیک شدم .
کاش چون نای شبان میخواندم ، به نوای دل دیوانه تو
خفته بر هودج مواج نسیم ، می گذ شتم ز در ِ خانه تو (فروغ فرخزاد )
کوههای سر به فلک کشیده استوار ایستاده بودند و صلابتشون رو به رخ می کشیدند ولی باورتون نمی شه همش حس می کردم که دارن نگامون می کنن .شعله خورشید خانم بر فراز تاج زیبای کوهها می درخشید و زیبایی شون چندین برابر می کرد .
از پناهگاه که بالا رو نگاه می کردیم روبروش سیاه کمان قرار می گرفت . چرخش کوههای دیگه در کنار سیاه کمان رو می تونم مثل عقربه های ساعت تمثیل کنم که مین طور پشت سر هم نیم دایره ایی رو تشکیل می دادند در کنار سیاه کمان سیاه سنگ بود و بعد دیواره علم کوه و قله شانه کوه و تخت سلیمان . از زاویه دید من تخت سلیمان مثل غولی بود که دوتا شاخ داشت و در نهایت قله دندان اژدها بود که به پشت پناهگاه ختم می شد . نهار رو در پناهگاه به زیز آسمان نیلی و در همسایگی کوههای سر به فلک کشیده و دامان پر برف زمین صرف کردیم و راس ساعت 2 بعد از اندک استراحت با سیاه کمان ، تخت سلیمان ، دیواره علم کوه و سرچال خداحافظی کردیم و همونجا دست دلم به سوی خدای ناز و مهربون دراز شد و ازش خواست که دوباره همچین قدرتی رو بهم بده و به ملاقاتشون بیام .
به سمت پایین راه افتادیم . شیار نور همچون عبور ثانیه ها از کنارمون آهسته آهسته رد می شد و سردی رو که رو کشتی سنگی به تنمون نشسته بود رو فراری داد .
خورشید خانم شعله هاش ُ پرپر کرده بود بر روی برف ها و جلوه الماسینی به زمین بخشیده بود . سرسره هایی که در طول مسیر می خوردیم هم خالی از لطف نبود . از یه مسیر رد شدیم که دلم میخواد بگم واسه من صعب العبور بود آخه واقعا ً خطرناک بود و نا غافل پام لیز خورد و نزدیک بود غرق دره بشم . ولی بچه ها دستم و گرفتن ُ نجاتم دادند و بالاخره با گذر از روی یخ های تند و تیز بعد از طی مسیر 4 ساعت مسیر ساعت 18 عصر به پناهگاه ونداربن رسیدم . ولی باورتون نمیشه این بار من با غرور به خونه برگشتم و خیلی خوشحالم که تو این فصل سرد و تو این برف و تو این سن من و خواهرم (اختر علیجانی) و دوستم (فاطمه فرهادی ) اولین دخترهایی هستیم که سرچال رو فتح کردیم .
اینجا جا داره از آقایان رسول نقوی و عیسی ازوجی که ما رو در طول مسیر همراهی نمودن و ما رو از تجارب و لطف بی شائبه شون بهره مند ساختن تشکر وافی و کافی را داشته باشیم و باعث افتخار اینجانب است که با بزرگ مردانی چون ایشان هم سفر کوه شدم و از شما دوستان خوب و مهربونم نهایت عذرخواهی رو دارم که دست خیالم اونقدر قوی نبوده که بتونم وصف جالبی رو از این طبیت بی همتا داشته باشم .
تا آدینه ایی دیگر بدرود .
به قلم خانم علیجانی

اولین جلسه گروه

2010-01-09T20:19:00.003+03:30

اولین جلسه گروه روز دوشنبه مورخ 21/10/1388 ساعت 17 الی 30/19 در محل فدراسیون برگزار با حضور همنوردان برگزار شدکه در آن عملکرد گروه و اعضاء مورد نقد و بررسی قرار گرفت که
در نهایت نتایج بسیار ثمر بخشی داشت از حضور سبز تمامی دوستان تشکر می کنم
این جلسات ماهیانه برگزار خواهد شد
به امید دیدار

برنامه پانزدهم گروه- چاکو

2010-01-03T11:15:00.005+03:30

بر پهنه ی سفید برف
برنامه پانزدهم گروه چالون به مقصد چاکوه 11/10/1388
برابر با اولین روز 2010میلادی . ساعت 7 صبح را به 7:30 راندیم و بیشتر از هر جمعه ای منتظر ماندیم تا افراد گروه از راه برسند ولی گویی اکثرشان قصد آمدن نداشتند . 7:40 دقیقه از سالن قرارگاه کوهنوردی رودبارک طبق معمول بیرون آمدیم و با تعداد 7نفر به مقصد قله چاکوه به صف شدیم .در ابتدای مسیرمان از پل عبور کردیم و بلافاصله شیبی تند را آغاز کردیم .قدمهایمان اندکی به جلو میرفت ولی سرمان به عقب برمی گشت چرا که هنوز منتظر آمدن دوستانمان بودیم . 20دقیقه از رفتنمان میگذشت که یکی از افراد ، خود را به گروه چند نفره مان رساند .
یازدهمین روز زمستان را پشت سر می گذاشتیم در حالی که خبری از هوای زمستانی نبود . ساعت 10صبح بود وما خیلی زود خود را به اولین دو راهی دره چاکنو رساندیم .
بنابر شرایط هوایی ومکانی بر آن شدیم تا صبحانه مان را در آن نقطه بخوریم . دانه های باران اجازه نشستن نمیداد چرا که همه ی منطقه از باران خیس شده بود. توده بهمنی که به پهنای همه ی دره ، طی یک ماه گذشته آمده بود زمینه را برای نشستن و صبحانه خوردن فراهم کرده بود . سرپرست گروهمان با پاکوب کردن برفها ، فضایی برای نشستن آماده کرده و به مدت 20دقیقه سعی کردیم صبحانه مان را جمع و جور کنیم .
پس از صبحانه در ساعت 10:20به راه افتادیم وآنقدر همه ی مسیر برفی را رفتیم تا به سومین دوراهی دره جنگلی رسیدیم . اکنون دیگر دانه های باران جایش را به مه و برف داده بود . هرچه بالاتر می رفتیم شیب دره بیشتر و راه رفتن نیز شخت تر می شد . آنقدر به ارتفاع رسیدیم که درختان بلند و تنومند جنگلی جایشان را به درختچه های چند داده بودند و به قله نزدیک می شدیم . اکنون دیگر ساعت 12 ظهر بود و مه غلیظی همه جا رو پوشانده بود .در پشت سرمان ساختمان سفید قرارگاه کوهنوردی دیگر خیای کوچک دیده می شد .
با صلاحدید و تصمیم سرپرست راه برگشت را در پیش گرفتیم و تقربیا ً همه مسیر برفی را با سُر خوردن سپری کردیم .
اکنون دیگر راه رفتن در راه مال رویی که کاملا ً خیس شده بود خیلی سخت بود . همین امر باعث می شد تا آرام تر گام برداریم . هرچه به جلو تر می رفتیم ساختمانهای روبرویمان واقعی تر می شدند و به پایان برنامه نزدیک می شدیم .
در ساعت 13:40 به قرار گاه کوهنوردی ریسدیم و با استقبال گرم دوتن از همنوردان روبرو شدیم که با تصمیم قبلی شان ناهار را مهمان ایشان بودیم . همه ی خستگی مان را با چای گرم و خوش طعمشان تکاندیم و پس از ناهار در ساعت 2:45 سالن قرار گاه را تا برنامه ایی دیگر به مقصد منزل ترک کردیم ....
اعضای گروه :
خانم ها : معصومه فرضی - نسیم همتی - نغمه همتی - فاطمه فرهادی - اختر علیجانی - شکوهی - آقایان مبین ملک نژاد مازیار ازوجی

برنامه مازی چال به روایتی دیگر

2010-01-03T10:13:00.001+03:30

هو الحق
و ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
سلام سلامی دوباره به آفتاب ....
4/10/88ساعت 7 صبح تو فدراسیون دور هم دوباره جمع شدیم تا یه جمعه پر خاطره ی دیگه ایی با هم شروع کنیم . مسیر این هفته مازیچال بود .
طبق روال همیشه به صف شدیم و با شمارش اعضا به حرکت در اومدیم . خورشید خانم با حرارتش از برفها خداحافظی کرده بود و زمین لباس سفید بر تن نداشت . مثل همیشه من سر قدم گروه بودم و آروم به جلو در حرکت . مسیری که می رفتیم تا یه جاهایی ماشین رو بود ، اما یهو زدیم تو دل کوه . راه باریک شد . در طول مسیر با طبیعت خدا اخت شدم و با موسیقی یکی از دوستانم شروع کردم به صحبت با پرنده ها و بوته های خشکیده . از روی سنگ های ریز و درشت رد می شدیم . بچه ها خیلی ساکت بودند . حتما ً هرکدومشون تو سر داشتن به رنگی ِ بی نهایت خداشون فکر می کردند . برگهای زرد سنگفرش زمین شده بود . پاییز رفت و زمستان آمد .
پاییز، ای مسافر خاک آلود
در دامنت چه چیز پنهان داری ؟
جز برگهای مرده و خشکیده
دیگر چه ثروتی به جهان داری (فروغ فرخزاد)
اگر چه فصل سرما آغاز شده ، ولی هنوز رنگ پاییزی به زمین استواره . این برگهای خشکیده به زیر پاهامون به قدری نازک و کاغذی بودن که وقتی از روشون گام برمی داشتم ، انگار که دل خودم به خش خش در می یومد .
همه تو یه سکوت مبهم حرکت می کردیم تا به یکی دو تن از اعضای گروه که جلو تر از ما بودند رسیدیم . آتیشی برپا کرده و طبق معمول همه مارو شرمنده خودشون کردن . حدود ساعت 9:30بساط صبحانه رو پهن کردیم و مشغول خوردن شدیم . اینبار من از چایی دودی بی نصیب موندم و خیلی دلم سوخت . صدای خنده های طنین انداز بچه ها به راه افتاد و به قدری جمع صمیمی و لطیف بود که قطعا ً دل و فکر هر رهگذزی رو به سمت خودش سوق می داد . بعد از کمی استراحت که فکر کنم 1 ساعتی به طول انجامید ، دوباره مسیر رو ادامه دادیم . می تونم بگم در حدود 3 ساعتی که کوه پیمایی کردیم مسیر پاییزی بود . کم کم لکه های سفید به روی زمین نمایان شدن . از لابلای شاخه های عریان عبور می کردیم و بچه ها هر لحظه سر حال تر از دفعه پیش . درختان زرشک در طول راه ما رو دعوت به چیدنشون کردن .
من آمده ام کوه ، در جستجوی قطعه ایی از آسمان پهناور هستیم که از تراکم اندیشه های پست و واهی تهی باشد . و چقدر زیبا با دلم بازی می کند و شیشه احساسم را به سکوت ِ بی نظیرش دعوت می کند .
خیلی اومدیم بالا و همه جا پر از سفیدی .
به خورشید خانم سلامی دوباره می دم . وای خدایا تو چقدر زیبایی . این بالا در دامن ِ سکوت ، قصه عشق تو را در ذهنم ترنم می کنم . اینجا با دیدن این همه بزرگی و عظمت ، حضورت ُ احساس می کنم . و من چون اختری به سوی تو اومدم تا سراپا حرارت و سرمستی ، دامانم را برایت از لاله های وحشی کوهستان پر می کنم و پذیرایش باش .
اعضای گروه بعد از کمی استراحت و گرفتن چند تا عکس ، راه رو ادامه می دن . برف همه جا رو گرفته و فکر می کنه مسیر ُ برامون سخت کرده ، اما دیگه خبر نداره که بچه ها عاشقشن و با عشق پا به جلو می ذارن . کمی سرازیری در پیش رومون بود اما دوباره سربالایی شروع شد . همه یکدل و یکرنگ برعکس لباسهاشون که هر کدوم یه رنگ قشنگ خدا رو داشت پشت سر هم حرکت می کردن . تا باز به یه تپه دیگه رسیدیم .
وای ای کاش بودین و می دیدین. چقدر زیبا بود . مه غلیظی دامنه ی کوه ُ فرا گرفته بود . بطوریکه چشم هر بیننده ای رو به خودش خیره می کرد . این طبیعت چقدر اون روز برامون خودنمایی کرد . مه سبکبال یه جایی آروم نشسته بود و بی حرکت داشت حرکت مارو تماشا می کرد . بهش سلام دادم ُ گفتم :آرزومه از این بالا بپرم تو آغوشت و با لطافت و نسیم خنکی که داری تن ِ نه چندان خسته من رو نوازش کنی تا روحم به پرواز در بیاد تا برات شعر بگم .
مسیر حرکتمون کمی تغییر کرد . اگر چه سر بالایی نبود ولی به علت برف زیاد کمی کارمون سخت شده بود . تو راه بعضی هامون مرتب زمین می خوردیم و بقیه بهمون می خندیدن . به نزدیکهای مازیچال رسیدیم . ولی چون عبور از گذر برف ها برامون مقدور نبود به صلاحدید سرپرست گروه مهرزاد فرضی راه بازگشت رو در پیش گرفتیم و مجددا ً سرازیری نه چندان طولانی را طی کردیم . در وسط دو تپه که نسبتا ً گود بود ایستادیم و نفسی تازه کردیم و بعد از کمی استراحت و گفتگو حرکت کردیم .
ابرها تو آسمون آبی مثل پنبه ایی ریسیده واسه خودشون هر کدوم یه جایی رو پیدا کرده بودن وهمد یگر ُ به عقب و جلو هل می دادن .
گرسنمون شد و چند تا از بچه هایی زحمت کشید و با مهارت خاص آتیشی خوشگل درست کردن و ما نهارو تو دل ِ کوه با اندک سرمایی لطیف در حضور آبی آسمون و در کنار درختان و بوته های لخت و خالی از هر ریایی صرف کردیم . و بازراه پایین رو در پیش گرفتیم . بچه ها واسه خودشون آواز سر می دادند و سکوت جنگل رو با زمزمه شون تکون می دادن .
به شلمجار رسیدیم . نشستیم و عکسی دست جمعی گرفتیم تا یادگاری بماند از روزهای سرد زمستانی .
و باز کوه رو تا آدینه ایی دیگر و با سبد سبد خاطره ها تنها گذاشتیم . بدرود
به قلم خانم آلیس علیجانی

چهاردهمین برنامه گروه به مقصد مازی چال 1388

2010-01-03T09:33:00.006+03:30

بادرودی گرم در زمستانی نه چندان سرد بر همه ی شما عزیزان همنورد و هموطن که با حضور سبزتا زمینه را برای نگارش این مطالب فراهم می کنید .
شب از نیمه گذشته است و من با خیال راحت و آسوده بعد از بستن کوله ام به خواب می روم .اکنون دیگر دلهره بیدار شدن ، دیر شدن و خواب ماندن از من دور شده است چراکه خروسی سحر خوان در همسایگی اتاقم از همه زمانها و ساعتها پیشی گرفته است و زمان بیداریم را به او سپرده ام .
زمان ملاقات گروهمان با صلاحدید سرپرست گروه به ساعت 7 صبح تغییر داده شده است چراکه با کوتاه شدن روزهای زمستانی ، در ساعت برگشت روزمان را به شب می رسانیم.
وقتی به سالن قرارگاه کوه نوردی می رسم همه ی افراد گروه را با چهره ای شاد و خندان می بینم ، بیاد می آورم که امروز زادروز مسیح مبارک زاد و اولین جمعه دیماه 88 است در ساعت 7035 حرکتمان را در همان مسیر دره راشک آغاز می کنیم تعداد افراد گروه در این برنامه زمستانی نیز 27 نفر است اکنون دیگر آنقدر دره راشک را رفته و آمده ایم که همه ی پیچ و خم هایش را می شناسیم . همه اطرافمان که پر از درختچه های جنگلی است به خواب زمستانی فرو رفته است و آنقدر آفتاب صبحگاهی پشت سرمان گرم و دلپذیر است که فراموش کرده ایم در یک برنامه زمستانی شرکت کرده ایم پس از گذشت تقریبا" یک ساعت و چهل و پنج دقیقه به منطقه دو آب می رسیم که در دل جنگل است.
منطقه دو آب را تقریبا" همه افراد گروه می شناسند چراکه طی برنامه های قبلی بساط صبحانه مان را در آنجا پهن کرده بودیم
اجاق پر آتش صبحانه مان با تلاش و همت افراد گروه به پا می شود و ما با دلی پر از امید و چهره ایی شاد سفره صبحانه مان را با لقمه های صفا ، صمیمییت و همدلی در کنار جویباری روان و پر آب می گستریم می گستریم.یک ساعت بعد (10:05) به راه می افتیم و مسیرمان را در یال ... ادامه می دهیم تا به منطقه لعل خانی گردن می رسیم اکنون دیگرساعت 12 ظهر است و خورشید پر فروغ مان در پهنه ی آسمان آبی ست و همه مسیری را که پشت سر گذاشته ایم خاکی و جنگلی بوده است ولی اکنون دیگر خبری از درختچه و راه خاکی نیست و ما قدم هایمان را بر توده ای از برف سفیده بلورین می گذاریم که از شبهای پیش مانده است نام لعل خانی گردن را قبلا" از پدر و مادرم شنیده بودم ولی هیچگاه نمی دانستم که زیبایی این منطقه آنقدر بی نظیر و مسحور کننده باشد که دیگر نتوانم به راهم ادامه دهم چراکه تپه ها و شیب های پر از برفش گامهای برفیمان را میخ کوب کرده است و قدمهایمان یخ بسته است افراد گروه آنقدر به شوق و ذوق آمده اند که نمی توانند از این تپه پر از برف دل بکنند .
همه افراد را به بهانه عکس گرفتن جمع می کنم تا زیبایش را با تمام وجود حس کنم تپه ای را که روی آن هستیم به سان دامن پر چین عروسی سفید بخت می بینم که همه نگاهش را با افتخار به آن دوردست ها دوخته است حس قشنگ و منحصر به فردی در من شکل می گیرد و خود را درسرزمین پهناور قطب (شمال یا جنوبش فرقی نمی کند ) مجسم می کنم .
این حس غریب را به همه افراد گروه انتقال می دهم تا آنان نیز در این احساس شریک باشند. حس سپاس و قدر دانی از ایزد بزرگوار و افتخار و غرور تمام وجودمان را پر می کند چراکه اندکی کاهلی و سستس باعث می شد دیدن این همه زیبایی را برای همیشه از دست بدهیم.پس از یک ساعت کوه پیمایی ، اکنون دیگر در منطقه مازیچال هستیم و ارتفاع برف در بعضی نقاط بیش از 50 سانتیمتر می رسید.آنقدر به مسیرمان ادامه می دهیم تا به ساعت یک بعد از ظهر می رسیم تا به ساعت یک بعد از ظهر می رسیم .
تا مقصد نهاییمان فقط 20 دقیقه مانده است ولی گویی وقت تنگ است و باید برگردیم مسیر برگشت از همان راهی است که رفته ایم و قدم در جاپاهای خودمان می گذاریم که ساعتی پیش رفته ایم .پس از گذشت تقریبا" 45 دقیقه در منطقه ای نیمه جنگلی روی تپه ای که در کنار جویبار است توقف می کنیم تا ناهار بخوریم .پس از ناهار دوباره به راه می افتیم و تقریبا" نیم ساعت به مسیرمان ادامه می دهیم تا به منطقه شلم جار می رسیم ودر همان پرچینی که در پائیز به آنجا رفته بودیم عکسی دوباره می گیریم و این بار به مقصد رودبارک به مسیرمان بدون توقف ادامه می دهیم تا در ساعت 16:30 به قرارگاه کوهنوردی رودبارک می رسیم و هریک با آرزوی سلامی دوباره در جمعه ای دیگر خدا حافظی می کنیم و سواره به خانه هایمان برمی گردیم.
با امید به اینکه شما عزیزان همنورد و خواننده تجربه ای این چنین را در زندگی تان داشته باشید شمارا به خدای بزرگمان می سپارم.
اعضای گروه : حمید رضا مسلمی – آیدا اصفهانی – مهنا ابوالقاسمی – محمد رضا مسلمی – نسیم همتی –جمشید بیگلریان – عباس ازوجی – نغمه همتی – نیما فرضی – بهنام بهنامی – سارا همتی –امیر همتی – مهران خالقی – آفاق علیجانی – منصور علیجانی – اختر علیجانی – مجید ربیع پور –مجتبی عسگریان – ابراهیم حمیدی - حسین ربیع پور – معصومه فرضی –مهمانان این برنامه : آقایان سیروس ازوجی – فیروز نقوی – امید حاتمی – سعادت
سرپرست این برنامه : آقای مهرزاد فرضی
سرپرست گروه : آقای مازیار ازوجی

2009-12-29T17:34:00.002+03:30

ضمن عذر خواهی از تمامی همنورد عزیز، جلسه روز پنج شنبه 10/10/1388 بعلت تعمیرات ساختمان فدراسیون به تعویق افتاد است تاریخ دقیق متعاقبا" اعلام خواهد شد.
مازیار ازوجی

سیزدهمین برنامه گروه به روایت دیگر

2009-12-29T09:16:00.002+03:30

با تشکر از آقای محمد رضا مسلمی و عذرخواهی بابت تاخیر یک هفته ای در ارسال گزارش

به نام خداوند بخشنده مهربان
درسته که عدد 13 بین مردم خرافه پرست به نحسی و بد شگونی معروفه ، ولی سیزدهمین برنامه گروه ما مثل بقیه برنامه ها جالب و خاطره انگیز بود .
هر وقت از پنجره اتاقمان ، چشمم به قله سنگ سرک می افتاد ، آرزو می کردم ، هر چه زودتر برنامه ایی جور بشه و من بتونم ، دوباره به قله صعود کنم . خب این آرزو تو این برنامه ، برآورده شد .
حرکتمون با 21 نفر ساعت 7:30 صبح آخرین جمعه پاییز از قرار گاه کوهنوردی رودبارک شروع شد . تفاوتی که شروع برنامه با بقیه برنامه ها داشت این بود که تو برنامه های قبل ، حداقل 10 دقیقه اول ، صف ، منظم بود ولی تو این برنامه ... چی بگم ....
در ادامه ی مسیر از جاده ای جنگلی که به زمین خصوصی یکی از افراد بومی راه داشت ، گذشتیم . جاده ایی در بین اراضی حفاظت شده منابع طبیعی ؟! ... جالبه ها .... بگذریم ....
پس از اون وارد جنگل شدیم . طبیعت پاییزی با درختان ِ(( اینک خفته )) و با ((سکوت پاک غمناکش )) چیزی برای پذیرایی از افراد گروه نداشت . ولی صدای خش خش برگها و پرندگان شکاری ، آهنگ پیشواز مناسبی بود برای شروع مسیر قله . مثل آهنگ های پیشواز ایرانسل البته این یکی مجانی بود .
پس از حدود سه ساعت پیاده روی بین بوته های خاردار یا (( تلی گله ها )) که حاصل اون تشنگی و خستگی بود ، برای صبحانه ایستادیم .
صبحانه که چه عرض کنم . دست کمی از ناهار نداشت . انواع مخلفات ، گوشت و مقدار زیادی صفا و صمیمیت ، صبحانه بچه های گروه را تشکیل می داد .
در ادامه راه شیب بیشتر می شد و این مسئله حرکت را برای 7 نفر از بچه ها سخت می کرد . بنابراین اونها به سرپرستی آقای مجید ربیع پور ، آرومتر حرکت کردند و بقیه افراد به سمت قله راه افتادند.
در مسیر صعود از یک طرف به قول فریدون مشیری (( کوهها کشیده تا آسمان مهر )) کلاردشت و از طرف دیگه ، زمینهای قطعه بندی شده ی شهر که روزگاری کشتزار مردان زحمتکش این خطه بود ، تصویر جالبی از هم زیستی انسان و طبیعت می داد .
ترس از برخورد به تاریکی و به قولی (( شو ها کردن )) ( شب کردن ) باعث شد که حدود ساعت 2 که به نزدیکی قله رسیدیم ، مسیر برگشت را در پیش بگیریم . به پیشنهاد آقای جمشید بیگلریان ، من و برادرم به دنبالش از روی برفهای دست نخورده و صاف پایین اومدیم . حس خوبی داشت انگار که دونه های بازیگوش برف ما رو به سمت پایین هل می دادند .
موقع ناهار مهمترین مشکل کمبود آب بود . متاسفانه بعضی از بچه های گروه که اشتهای زیادی هم در نوشیدن آب دارند ، حتی یک آب معدنی کوچک هم با خودشون نیاورده بودند ، کمبود آب سبب می شد که حتی چای هم نتونیم بخوریم . عمق فاجعه به حدی بود که من استعداد زیاد چایی خوردن را از پدر بزرگم به ارث برده ام یک لیوان چایی (!) بیشتر نخوردم . حتی پچه هایی که در برنامه های قبل دنبال چای و نبات بودند ، توی این برنامه ، خودشون رو شدیدا ً (!) محتاج یک قطره چای می دیدند .
نقطه اوج سفر ما در پایین اومدن از یال بود . اصولا ً ، هر کسی در گروه ما استعداد خاصی داره . مثلا ً من که هر برنامه یه گوشه از لباسم رو پاره می کنم .
رو این حساب ، بعضی از دوستان از جمله من ، تو این برنامه تبحر خودمون رو در اجرای فنونی از سبک های چین چون رودبارک یا چین چون لاهو نشون دادیم .
من که زیر نظر استاد حاتمی کار می کنم ، تو این برنامه تونستم با اجرای یک فن دقیق ، علاوه بر اینکه خودم رو روی زمین بندازم ، باعث واژگونی یه نفر در جلو ، یه نفر از عقب و چند نفر دیگه در فواصل مختلف و جاهای گوناگون بشم .
البته از حق نگذریم ، زمین گلی ، سرسره خوبی درست کرده بود . نقطه ی اوج ماجرا وقتی بود که آقای جمشید بیگلریان هم که بیشتر از افتادن بقیه احساس خوشحالی ( البته دوستانه ) می کرد ، روی زمین افتاد .
هوا کم کم تاریک می شد . حدود ساعت 5 به زمین مذکور رسیدیم . منبع آب زمین ، با اون ریخت بدش ، برای ما تشنگان محتاج آب ، قیافه می گرفت . پس از نوشیدن چند قلپ آب خنک (( چنان چون شده باز جوید روان ))به سمت پایین حرکت کردیم .حدود ساعت 5:30 به فدراسیون رسیدیم و در اونجا با استقبال گرم خانم سلطانی مواجه شدیم .
به این ترتیب آخرین برنامه پاییزی سال 88 هم با لحظه های پر خاطره بپایان رسید .
نکته آخر :
کوه یکی از مدرسه های خداشناسی روی زمینه . کوه همون جاییه که می تونیم به دور از دل مشغولی های زندگی شهریمون ،کمی هم به خدا فکر کنیم . چون از اون بالا ، انگار به خدا نزدیکتریم . اونوقته که می تونیم سرمون رو با تمام اخلاص بالا بگیریم و بگیم :
زهی عشق ، زهی عشق ، که ماراست ، خدایا
چه نغز است و چه خوبست و چه زیباست ،خدایا
به امید دیدار شما در برنامه های آینده

شعر زیر از زنده یاد (( فریدون مشیری )) است در وصف کلاردشت .
چون جام جلوه می کند ، در این دشت بیکران
میان دوبازوی این کوههای سرگردان
جان داروی طراوت ، لب پرزنان در آن
آیا کدام جنگل این گونه سبز و نغز ، بالیده تا سپهر
آیا کدام کوه ، این گونه با شکوه ، تا آسمان مهر
هر سو زند به پهنه این کشتزار ، گشت
زیبای جاودانه ، عروس ِ کلاردشت

چهاردهمین برنامه

2009-12-24T10:04:00.002+03:30

درود بر شما دوستات همنورد
برنامه این هفته 04/10/1388 منطقه مازی چال می باشد
حرکت راس ساعت 7 صبح جلوی درب فدراسیون کوهنوردی می باشد
لطفا" در ساعت مقرر حاضر شوید.

برنامه دوازده +یک

2009-12-23T21:30:00.006+03:30

اکنون ساعت 18:45دقیقه روز جمعه 27آذراست ومن نوشتن گزارشم را شروع کرده ام . ناخودآگاه متوجه دیالوگی بین دو خلبان هواپیمای جنگی میشوم که ظاهراً فیلم سینمایی است .
یکی از خلبانان که در حال سوار شدن هواپیما است ،به دیگری میگوید : هیچ وقت ناامید نشو. حتی اگر در زندگی بدترین
شرایط را داشتی نا امید نشو و این را به همه بگو...
هوای سرد زمستانی شرایطی را فراهم آورده تا صبح های جمعه همدیگر را در سالن قرار گاه کوهنوردی ملاقات کنیم . افراد گروه تا دقایقی بعد از 7:30دقیقه یکی پس از دیگری از راه میرسند .
پنج دقیقه به 8 مانده است وما از درب ورودی قرار گاه بیرون می آییم . برنامه این هفته را قله سنگ سرک در نظر گرفته اند که از مسیری جدید است .خوشبختانه تعداد افراد گروهمان در این برنامه نیز21نفراست .آنقدر افراد بشاش وسر حال هستند که گویی هرگز هیچ کدامشان در فضای خسته کننده شهری نبوده اند. در صفی رنگارنگ به جلو میرویم ، هر یک از افراد مشغول صحبت با دیگری است .خیلی زود دره پلت کله را پشت سر میگذاریم و به عمق جنگل میرسیم .هنوز همه ی مسیر مال رویی که از جنگل عبور میکند پر از برگهای خشکیده پاییزی است که بسان فرشی نارنجی رنگ در پای درختان لخت و بی برگ گسترده است . مسیر از همان ابتدا با شیبی تند شروع شده است .آنقدر به مسیرمان ادامه میدهیم که تقریبا ً همه ی درختان بلند و تنومند جنگلی را پشت سر میگذاریم . ساعت 10:30دقیقه بساط صبحانه را در ارتفاعی پهن میکنیم که در روبرویمان رشته کوه البرز دست در دست یکدیگربه ما لبخند میزند . قامت بلند و پوشیده از برف قله های این رشته کوه مرا به یاد شعری از استاد احمد شاملو می اندازد :
کوه ها با همند وتنهایند ، همچون ما با همان ِ تنهایان
بگذریم ... پس از صبحانه در ساعت 11:20دوباره به راه می افتیم . اکنون دیگر کمی از بار کوله هایمان کم شده است و ما میتوانیم کمی سبک پا تر قدم برداریم .هر چه جلوتر می رویم مسیرمان دیگر با درختچه های جنگلی آذین شده است . وقتی در یک نگاه برمیگردیم وپشت سرمان را نگاه میکنیم همه ی کلاردشت زیبا با آن ویلاهای رنگارنگش به طور وصف ناپذیری خود نمایی میکند .سرپرست و مربی گروه ، تعدادی چند از افراد را در همانجا نگاه میدارد تا توان از دست رفته شان خیلی بیشتر تحلیل نرود . با دوستانمان خدا حافظی میکنیم و مسیرمان را از یال قله سنگ سرک آغاز میکنیم . اکنون دیگر 12 ظهر است و ما کاملا ً در برفی خشک و ترد گام بر میداریم. سعی میکنیم آنقدر برویم تا به قله برسیم اما مسیر ِ پر از برف و نفس گیر ، مجال نمیدهد چرا که ما فقط تا ساعت 13:30میتوانیم به رفتنمان ادامه دهیم . افرادی که به قصد قله سنگ سرک در انبوهی از برف به جلو میروند همدیگر را با جملات دلگرم کننده تشویق میکنند . یخ دانه هایی که بر سطح برف مانند الماس در آفتاب میدرخشد چشمانمان را نوازش میدهد . گام هایمان به ساعت 13:30 نزدیک میشود و ما بر آن میشویم تا با یک عکس دسته جمعی همه ی خاطره ی جمعه مان را برای همیشه ثبت کنیم ...
دوستان همنورد ! با تشکری دوباره از حضور سبز شما و آرزوی روانی شاد و تندرست برای تک تک شما عزیزان . در اینجا جا دارد از مادر عزیزم به خاطر راهنمایی های لازم در شناساندن تمامی منطقه کلاردشت و نیزگوش فرا دادن به جمله جمله ی گزارشم قدر دانی نمایم .
به قلم سرکار خانم فرضی

2009-12-21T19:08:00.000+03:30

صبا گفت...
**میان انسان و شرافت رشته باریکی وجود دارد و اسم آن قول است . توماس براس

وزمستان از راه رسید...

2009-12-14T20:36:00.002+03:30

بیستم آذر ماه
به لطف و یاری ایزدمان دوازد همین برنامه را در جمعه ای سپری کردیم که مصادف با روز جهانی کوهستان بود.هوای گرم و مطبوع اتاقم وسوسه ام میکرد تا بیشتر بخوابم ولی وقتی پرده را کنار زدم رنگ خوش گرگ و میش هوا صبح جمعه را برایم تداعی کرد .... طبق برنامه های قبلی 7:30دقیقه در سالن قرارگاه کوهنوردی رودبارک جمع شدیم تا برنامه ای دیگر را به مقصد ونداربن آغاز کنیم . شور و هیجان وصف نا پذیری در چهره ی تک تک افراد خود نمایی میکرد وهوای سرد زمستانی مانع ادامه مسیر نمیشد چرا که افراد گروه از جنس لاله های وحشی البرز بودند و برف و سرما چهره شان را گلگون تر میکرد... 8:30 دقیقه از قرارگاه کوهنوردی بیرون آمدیم و سوار خودروهامان شدیم . به مسیرمان ادامه دادیم تا به منطقه دره (سای دیم ) رسیدیم ...
از همانجا به صف شدیم و اندکی بعد شماره ها از نفر اول به آرامی شروع شد و با آهنگ خاصی به نفر بیست و یکم رسید .... اکنون دیگر خبری از گل های زرد و صورتی و علف های وحشی نبود و هر چه به اطرافمان نگاه میکردیم همه چیز سیاه وسفید بود . جنگل پوشیده از برف ازدور با رنگ سیاه درختان هاشور زده شده بود و سنگهای بزرگ و کوچکی که در بین راه بودند همه شان کلاه سفید برفی به سر داشتند ..... ساعت 10:30دقیقه بود وما به پناه گاه کوهنوردی ونداربن رسیدیم که هنوز افتتاح نشده بود. بساط صبحانه را در ایوان سنگ چین پناه گاه پهن کردیم . آفتاب نیم روزی به قدری در تن و روحمان لانه کرده بود که هوای سرد زمستانی را فراموش کرده بودیم . قندیلهای بلورین شیروانی (پناهگاه )
که با تابش خورشید کوچک وکوچکتر میشدند قطره قطره بر روی ایوان تلمبار میشدند بطوری که دوباره قندیل های یخی را اینبار بر سطح ایوان میدیدیم... صبحانه را که خوردیم در ساعت 11:30دقیقه دوباره به راه افتادیم . از سره بریر بالا که گذشتیم مسیر مالرویی که به تمامی پوشیده از برف بود با گام های آهنین افراد به زیبایی متبرک میشد . هرچه بالاتر میرفتیم ،ارتفاع منطقه را بیشتر حس میکردیم چرا که در روبرویمان قله های ( اسپد و سیاه کمان ) با شکوه تمام قد برافراشته بودند . افراد گروه با شادی و صمیمیت فراوانی مسیر پرپیچ وخم دره را پشت سر میگذ اشتند.. . اکنون دیگرساعت 12ظهر را نشان میداد .طبق
گفته های سرپرست و مربیان گروه باید تا ساعت 13:30به مسیرمان ادامه میدادیم ، چرا که روز های کوتاه زمستانی اجازه صعود نمیدادند. در نقطه ای استراحت کردیم که گذر کوهنوردی از دست رفته بود ، همانجا ایستادیم و به یاد بانوی کوهنورد کلاردشت (زنده یاد پوراندخت بوذری )1دقیقه سکوت کردیم ... اکنون دیگر هریک از افراد گروه دنبال قدم های رفته ی پاها یش میگشت تا در برگشت اثری بیاد ماندنی تر بر صفحه ی سفید زمستان بر جای بگذارد....در ساعت 14:40دوباره به همان قرارگاه کوهنوردی ونداربن رسیدیم و ناهارمان را خوردیم . اکنون دیگر خبری از آفتاب صبحگاهی نبود و ما خیلی سریع بساطمان را جمع کردیم و به راه افتادیم....
وقتی در ساعت 15:45 دقیقه به محل توقف خودروها رسیدیم ، همه ی خنده های شیرین وگام های با صلابت افراد یخ بسته بود چرا که صدای موتور خودروها خبر از پایان برنامه میداد ...
هریک در اندیشه ی روز وجمعه ای دیگر به ناچار سوار شدیم و منطقه علم کوه را با سکوت سفیدش تنها گذاشتیم ....
در پایان از همه ی عزیزان همنوردی که با صمیمیت و یک دلی بی نظیری در برنامه شرکت میکنند صمیمانه تشکر میکنم . همواره ایزد یارتان باد .
اعضای گروه : فروتن اصفهانی ، آرش اصفهانی ، مجتبی عسگریان ، زهرا محرمی ، جمشید بیگلریان ، مهرزاد فرضی ، ابراهیم حمیدی ، امیر همتی ، آیدا اصفهانی ، مهنا ابوالقاسمی ، مجید ربیع پور ، عباس ازوجی ، مبین ملک زاده ، اختر علیجانی ، آفاق علیجانی ،رضا محمدی ، صبا ،معصومه فرضی ، فاطمه فرهادی ، زهره شکوهی
سرپرست برنامه : مازیار ازوجی

2009-12-14T10:40:00.001+03:30

یک ضرب المثل هست که می گه مشکل که به وجود اومد بگرد راه حلش را پیدا کن نگرد دنبال این که چرا بوجود اومد.
از صبا

برنامه دوازدهم گروه

2009-12-09T20:27:00.004+03:30

با عرض سلام و خسته نباشی خدمت همه همنوردان
برنامه این هفته به مناسبت روز جهانی کوهستان راس ساعت 30/7 صبح در فدراسیون کوه نوردی رودبارک
لطفا" با کفش و لباس مناسب این فصل حاضر شوید
با تشکر

2009-12-08T18:04:00.002+03:30

سرکار خانم میترا ملا سلطانی
اینجانب از طرف خود و تمامی اعضای گروه از هدایای شما( دستکش و کلاه)که در روز همایش به
تمامی کوهنوردان اهدا نمودید کمال تشکر را دارم
مازیار ازوجی

یادبود زنده یاد پوراندخت بوذری

2009-12-08T17:17:00.007+03:30

گیاه وحشی کوهم نه لاله گلدان
مرا به خانه مبر
به سردی خشن سنگ خو گرفته دلم
زادگاه من کوه است
گیاه وحشی کوهم در انتظار بهار
مرا نوازش و گرمی به گریه آورد
مرا به گریه میار
صبح روز جمعه 13/9/1388 ساعت 30/7 ، طبق هماهنگی قبلی با هیئت کوهنوردی کلاردشت در قرار گاه کوهنوردی رودبارک حاضر شدیم سالن قرار گاه شلوغ بود این برنامه ( همایش ) به مناسبت یادبود سومین سالگرد همنورد عزیزمان خانم پوراندخت بوذری بود .
زنده یاد پوراندخت بوذری متولد 1335 کلاردشت ، متاهل و دارای 3 فرزند .
ایشان کوهنوردی را از سال 1359 با حمایت و تشویق همسرشان شروع نموده و با فعالیت و پشتکارش در سال 1377 پس از آشنایی با انجمن کوهنوردی بانوان کشور و گذراندن کلاسهای کوهنوردی ، سنگ نوردی ، یخ و برف و اخذ مدرک کوهپیمایی درجه 3 ، فعالیت خود را به طور رسمی آغاز نمود .
وی در سال 1379 به همراه تیم ملی بانوان کشور برای اولین بار در تاریخ ایران موفق به فتح قله مرا پیک 6654 متر در نپال و کسب مدال برنز آسیایی گردید .
از دیگر صعود های برون مرزی ایشان فتح قلل آرارات 5137 متر در ترکیه ، لنین 7134 متر در قرقیزستان ، کلاپاتار 5545 متر . بیس کمپ اورست 5400 متر می باشد .
از دیگر فعالیت های ایشان طی سالهای گذشته ، شرکت در بیش ازصد ها صعود منطقه ای ( قلل علم کوه ، تخت سلیمان ، شاخک سیاسنگ ها و ...)و خارج از منطقه (دماوند ، سبلان تفتان ، د نا ، هزار ، اشترانکوه ، سیالان ، و ....) در فصول مختلف سال .
از جمله افتخارات ایشان اخذ عنوان قهرمانی تیم ملی در سال 1383 و قهرمان برتر کوهنوردی استان مازندران در سال 1384 می باشد .
اولین صعود برون مرزی تیم ملی کوهنوردان بانوان ایران به قله مرا پیک 6654 متر از رشته کوههای هیمالیا واقع در کشور نپال . تیم پس از عبور از گردنه آنفولا یسا بیس کمپ اورست و قله کالاپاتار از مسیر جبهه شمالی موفق به برافراشتن پرچم جمهوری اسلامی ایران برفراز این قله گردیدند .
یادش گرامی و روحش قرین کوهستان
تعداد 58 نفر از همنوردان وفادار کلاردشتی به سرپرستی آقای رسول نقوی ساعت 8 حرکت خود را آغاز کردیم . مسیر حرکت دره راشک ، صالح آباد و نهایتا ً صعود به قله سردانی بود .
در ساعت 9:45 به معدن رسیدیم .
این معدن متروکه در سالهای قبل از انقلاب برای استخراج سرب استفاده می شد. جاده ایی نیز به همین منظور تا معدن ( قسمت آسیاب ) زده شده بود که برای انتقال سرب استفاده می شد . علی رغم چندین سال بهره برداری آن هم با وسایل ابتدایی آن زمان ، جای بسی تعجب است که معدن سرب در مقایسه با شرکت مترو (سنگ تزئیینی) که آثار تخریبی فراوانش را در منطقه به وفور می بینیم !!! رد پایی از تخریب در منطقه بجا نگذاشته است . حال با خود می گوییم یا آنها ( معدن سرب ) نحوه استفاده از منابع طبیعی را بلد نبودند و یا اینها ( شرکت مترو ) دستگاههای فوق پیشرفته و تخریبگر در اختیار داشتند ، بگذریم ....
ارتفاع برف در بعضی از نقاط به 40 سانتی متر می رسید . در ساعت 9:45 دقیقه در منطقه آسیاب دره راشک صبحانه را خوردیم و پس از آن در سا عت 11:30 دقیقه همه ی افراد گروه با اشتیباق وصف نا پذ یری شیب تند دره را پشت سر گذاشتندپس
از صرف صبحانه قرار شد به دو گروه تقسیم شویم کسانی که توانایی صعود به قله را داشتند با سرپرستی آقای رسول نقویی ادامه مسیر دادند . گروه دیگر پس از طی قسمتی از مسیر به سمت یال (لر محمد ) و از آنجا به سِره سردانی به سرپرستی آقای علیدوست فرضی رهنمون شدند
طبیعت پو شیده از برف بقدری سفید بود که فقط انعکاس رنگ آبی آسمان را میدیدیم . گام های کوچک تنها کوهنورد پنج ساله گروه ( آریان ملا سلطانی، نوه زنده یاد پوران دخت بوذری )یاد و نام جاودانه عزیز از دست رفته مان رازنده میکرد . مسیرمان را با گام های استوارو پیوسته در آ ن طبیعت زیبا ورویایی ادامه دادیم و در ساعت 12:45 دقیقه به سره سردانی رسیدیم .افراد ی که در سره سردانی مستقر شده بودند با آتش گرمشان پذیرایمان شدند . تعدادی چند از افراد گروه که به قله رفته بودند یکی پس از دیگری از راه رسیدند . پس از ناهارو کمی گپ وگفت در ساعت 14:15 دقیقه آهنگ رفتن کردیم . در ساعت 16 وقتی به قرارگاه کوهنوردی رسیدیم بار دیگر به صف شدیم تا در آرامگاه اولین بانوی کوهنورد کلاردشت حضور یابیم و یادش را گرامی بداریم

پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی است...
اعضای شرکت کننده :
مازیار ازوجی - فاطمه فرهادی - صبا - مهرزاد فرضی - میلاد باقریان - بهنام بهنامی- اختر علیجانی-زهره شکوهی -آفاق علیجانی- آیدا اصفهانی-مهنا ابوالقاسمی- رضا محمدی- جمشید بیگلریان-میثم باقریان-مازیار عسگریان-مریم باقریان-آرش اصفهانی-زهرا محرمی-فروتن اصفهانی-نیما فرضی-معصومه فرضی-مهران خالقی-امیر خالقی
به قلم مازیار ازوجی

گزارش برنامه دهم

2009-12-02T09:00:00.002+03:30

اکد
صبح سردی بود و اکثر بچه های گروه در فدراسیون کوهنوردی رودبارک جمع شده بودند.برف شروع به باریدن کرده بود که گروه شروع به حرکت کرده بود . من و آقای ازوجی هم در کنار گروه به راه افتادیم . اعضای گروه تمایل زیادی برای در صف ماندن نداشتند ولی من ناچار بودم برای حفظ نظم آنها را در صف نگه دارم – که کار سختی بود – وقتی به دروازه مترو رسیدیم ، بچه ها را آزاد گذاشتم .
بعد از یک ساعت و سی دقیقه پیاده روی گروه برای استراحت در دکه ی تابستانی نیمه ی خرابه ی نسبتا َ مبله ی ایوان داری ایستاد .وقتی رسیدیم تازه معلوم شد هیچ کس جز آقای ازوجی و آقای فرضی کتری نیاورده است . ( حتما َ میگویید چه گروه مجهزی ! ) از خورده چوب های اطراف آن دکه آتشی درست کردیم . چه آتشی ! چشم همه ما را کور کرد (چشممان کور! باید با خود گاز می بردیم ).
چای به همه رسید . البته بعضی ها اصرار زیادی به نوشیدن چای نبات (؟) داشتند. !!!!
بعد از استراحت دو تن از اعضای گروه به دلیل کسالت از ما جدا شدند تا دوباره و با اتومبیل به ما ملحق شوند . شدیم 21 نفر . حدود ساعت 10:30 دقیقه دوباره به راه افتادیم . برف شدت گرفته بود . صف تبدیل شده بود به خط ، خط که چه عرض کنم .....
به دوراهی اکد و ونداربن که رسیدیم سگ هایی به استقبال ما آمدند و با پارس کردن کاری را که من نتوانسته بودم انجام دهم ، انجام دادند و بچه ها خیلی منظم به صف کردند .
ساعت 11:15 بود که به آبشار اکد رسیدیم . منظره زیبایی بود و همدیگر را به چند عکس یادگاری مهمان کردیم .آقای بیگلریان می گفت که آبشار یخ زده زیبا تر است . آبشار که صدای او را شنید ، خروشید و گفت : (( چیه ؟ آمدید یخ زدن مرا ببینید ، من شکست نمی خورم !)) . البته همه می دانند که غول سپید زمستان قوی تر از این حرفهاست که از یک آبشار زخمی (از ظلم آدمی ) 30 یا 40 متری پیر شکست بخورد ، چرا که بدون شک در اواسط زمستان یخ زده است .
همین طور که می رفتیم هوا سرد تر می شد و برف شدید تر . هَزار هِز (فریاد های) ننه سرما با پیک باد می آمد . یواش یواش ، پیاد روی روی جاده برفی و در کنار یک منظره کوهستانی داشت می چسبید .
ساعت یک بعدازظهر بود و ما به دره ای کوچک که از وسط آن باریکه ی آبی جریان داشت ،رسیدیم . سنگ های پوشیده از برف ، گُله گله برامدگی های ابر مانند به حاشیه ی آن داده بودند . برف ها اصرار زیادی به رفتن توی چشم و چال ما داشتند و مجال آسوده دیدن را از ما گرفته بودند . می خواستیم ناهار را در اولین ((سره )) بعد از آبشار بخوریم ، اما تصمیم گرفتیم که برگردیم .
بعد از عکس گرفتن با اعمال شاقه ، به سمت فدراسیون به راه افتادیم . میانه های راه آن دونفر که از ما جدا شده بودند مانند (( الذی یوسوس فی صدور الناس )) برگشتند و همه را با ماشین هایشان وسوسه کردند. 5نفر از اعضای گروه مثل قحطی زدگان 10 روز درراه مانده، بدون حتی یک اجازه خشک و خالی به سمت ماشین ها هجوم آوردند . انگار نه انگار که گروهی هست و برنامه ای و ... البته من هم مقداری وسوسه شده بودم . بگذریم ... !
ساعت 1:30 دقیقه بعدازظهر بود . بقول خودمون (( بندری ورف )) بود و صاف می رفت توی چشممان . هر کدام از اعضا مشغول صحبت کردن با دیگری بود و به این شکل سوزش بادی که از پایین می وزید ، کمتر حس می شود . خوب دیگه به قول(( اخوان ثالث )) )): زمستان است )) (البته پاییز)
به راه خودمان ادامه دادیم . نزدیک فدراسیون ، دوباره گروه را به صف کردم ، تا یک پایان منظم داشته باشم . ساعت 3 به فدراسیون رسیدیم وقتی روی صندلی های آن نشستیم (( چنان چون شده ، باز جوید روان ) خستگی 5 ساعت پیاده روی در سرما از تنمان رفت .
وقتی رسیدیم آنهایی که از ما جدا شده بودند ، ناهار خود را خورده بودند . بی خود نیست که گفتم از قحطی زدگان بودند . البته شوخی می کنم . ( چرا که مربی گروه در بین آنان بود )
همگی مشغول ناهار خوردن شدیم . ناهار دلچسبی بود و علاوه بر غذا ، محبت و صفا و تازگی هم روی سفره بود. در ساعت 4 بعدازظهر بار و بندیل خود را جمع کردیم تا جمعه ایی دیگر و برنامه دیگر را با ثانیه هایی پر از نشاط و لب هایی پر از خنده به پایان برده باشیم .
در آخر از همه همنوردانی که در این برنامه ، مرا به عنوان سرپرست پذیرفتند سپاس گذاری می کنم .
اعضای گروه : امیر همتی – مهران خالقی- مجتبی عسگریان – فاطمه عسگریان – معصومه آرام – آیدا اصفهانی – مهرزاد فرضی- مصطفی فرضی – -مازیار عسگریان –مهنا ابوالقاسمی- رضا محمدی- پویان فرضی- میلاد باقریان – معصومه فرضی – سارا همتی – محمد رضا مسلمی- حمید رضا مسلمی – فاطمه فرهادی – جمشید بیگلریان – نسیم همتی – مازیار ازوجی – مجتبی باقریان – مجید ربیع پور
سرپرست این برنامه : محمد رضا مسلمی

برنامه یازدهم گروه

2009-12-02T08:51:00.002+03:30

درود بر تمامی همنوردان
برنامه این هفته 13/09/1388 به مناسبت یادبود همنورد عزیزمان سرکار خانم پوراندخت بوذری به اتفاق تمامی کوهنوردان کلاردشت به منطقه سردانی می باشد.
لطفا" راس ساعت 30/7 صبح جلوی درب فدراسیون کوهنوردی حضور به هم رسانید
لباس مناسب زمستانی و حضور به موقع فراموش نشود
با تشکر مازیار ازوجی

2009-11-25T11:28:00.002+03:30

با سلام خدمت همه دوستان و همنوردان عزیز
برنامه این هفته گروه مورخ 06/09/1388 برگزار می شود
ساعت 30/7 صبح جلوی درب فدراسیون

2009-11-18T17:43:00.001+03:30

قابل توجه دوستان همنورد
برنامه این هفته گروه بعلت شرایط نامساعد جوی کنسل می باشد.
به امید دیدار در هفته آینده

2009-11-16T17:15:00.000+03:30

در پاسخ به نظر اون دوست عزیزم که گفته علاقه ای در من نسبت به گروه و یا اهداف گروه نمی بینه ، باید بگم که نه تنها اینطور نیست بلکه با تمام وجودم برای این حرکتی که شروع کردم علاقه مندم و از هیچ سعی و تلاشی دریغ نخواهم کرد و اگر در یکی دو برنامه گذشته در حاشیه قرار می گیرم احساس می کنم در این برنامه های گل گشتی عمده پچه ها دوست دارند آزاد تر باشند.

2009-11-16T16:22:00.002+03:30

از همه دوستانی که با ارسال نظر، پیوند خود را با گروه محکمتر می کنند و با تشویق هاو انتقادات زمینه را برای فعالیت بهتر و سازنده تر آماده می کنند سپاسگزارم.امیداوارم همه دوستان نقش خود را در این امر مهم سهیم بدانندو در پایداری آن کوشا باشند.اینجانب به عنوان عضوی از این مجموعه بدون کمک شما قادر به انجام این مهم نیستم و دست تک تک اعضای گروه را برای تعالی هر چه بیشتر این حرکت می فشارم
همنورد شما مازیار ازوجی

2009-11-14T17:14:00.004+03:30

نگینی سبز در خزانی زرد.....
7:30 صبح روز جمعه بیست و دوم آبان ماه 1388 ، همه ی افراد در میدانچه حسن کیف جمع می شوند تا هشتمین برنامه شان را به مقصد دریاچه (دریوک) آغاز کنند.
اول صبح ، همه خدا را شاکریم که هوایی آفتابی را به ما هدیه کرده است . پس از سلام و احوالپرسیِ ِ صبحگاهی ، در ساعت 7:45 حسن کیف را به مقصد (پیمبور ) ترک می کنیم . نیم ساعتمان را در جاده ی ماشین رو سپری می کنیم و در ساعت 8:15 آخرین روستای منطقه را پشت سر می گذاریم....
در صفی طولانی و منسجم به راه می افتیم و پس از اندک زمانی ، به جاده جنگلی ِ ( مطرز ) می رسیم . مسیر پر پیچ و خم جنگلی آنقدر پاییزی است که انعکاس زرد و نارنجی در چهره تک تک افراد خود نمایی می کند . آسمان صاف آبی رنگ ، در بالای سرمان بر زیبایی منطقه می افزاید و افراد را به وجد می آورد .
پس از پشت سر گذاشتن ِ چند سربالایی تند ، به منطقه کاملا ً جنگلی می رسیم که از دیر باز ( تنگ سر یا تنگ راه ) معروف بوده است .
ساعت 10 صبح است و ما بساط صبحانه مان را بر سفره ی پر از برگ طبیعت پهن می کنیم ...
پس از صبحانه به راه می افتیم و در ساعت 11:15 به در یاچه زیبای (دریوک ) می رسیم . افراد گروه جز تعدادی اندک ، هرگز دریاچه را ندیده اند . صفمان را در خطی منحنی حفظ می کنیم و با دریاچه هماهنگ می شویم . در کمال ناباوری دریاچه را با چشمان درخشان و دوربینهامان دنبال و حک می کنیم ...
همه ی سطح دریاچه که پر از جلبک و خزه است ، چهره ی زیبایی به منطقه داده است : نگینی پر از سبز زمردی پر پهنه زرد و نارنجی جنگل...
برآن می شویم تا دریاچپه را دور بزنیم . در بین راه کمی استراحت می کنیم و به همین بهانه در بالا دست ، به صحبت می نشینیم . یکی از مربیان گروه (جمشید بیگلریان ) دقایقی چند را راجع به پوشاک کوهستان صحبت می کند...
12:30 دریاچه آرام و زیبای دریوک را ترک می کنیم تا در بهاری سبز دیدارمان را تازه کنیم....
از مسیر جاده ای که خسته کننده است به دل ِ جنگل می رویم ، دکل های برق را یکی یکی پشت سر می گذاریم و آنقدر به ارتفاع می رسیم که دیگر دکل ها را خیلی کوچک و ریز می بینیم . نقطه ایی را که در آن هستیم و برای ناهار در نظر گرفته ایم گویی مرز بین ییلاق و قشلاق است .چرا که از آن ارتفاع همه منطقه زیبای علم کوه و در آن دور دست ها دریای نیلگون خزر را می بینیم ....
به کمک افراد گروه ، هیزم جمع می شود و اجاق به گرمی روشن می شود . هریک از افراد گروه با دیگری مشغول گپ و گفت است . سرپرست گروه (مازیار ازوجی ) با کنجکاوی خاص اش دستگاه همراهش را روشن می کند تا G.P.S را فعال کند . دستگاه ، ارتفاع 1520 متر، عرض جغرافیایی 36 درجه ، 35 دقیقه و 11 ثانیه شمالی و طول جغرافیایی 51 درجه ، 12 دقیقه و 37 ثانیه شرقی را نشان می دهد .
15 دقیقه از ساعت 1 گذشت و ما سفره ی رنگین ناهار مان را در صفی طولانی و یکدست پهن می کنیم . همه آنقدر خوشحال و شاداب هستند که دغدغه ی روزهای هفته را فراموش کرده اند تاذ ساعت 2:50 دقیقه بعد از ظهر، همه دور اجاقمان جمع می شویم و هریک در اندیشه ی فردا ، چشم به آتش می دوزیم ....
پس از یک ساعت پیاده روی در مسیری جنگلی به روستای پیمبور می رسیم و سوار بر خودروهامان منطقه را ترک می کنیم . ...
هرچه روستا را پشت سر می گذاریم ، روبرویمان رشته کوه زیبای البرز و منطقه علم کوه بیشتر خود نمایی می کند . در مسیری که هستیم در سمت چپ جاده ، دره ایی زیبا و عمیقی است که پر از ابر و مه غلیظ شده است .آنقدر مه ، انبوه و طولانی است که گویی کمربندی سفید بر کمر جنگل سبز بسته اند . چشم انداز منطقه به قدری چشم گیر شده است که نا گاه همه توقف می کنند و آخرین خاطرات جمعه شان را بر صفحه ای سفید حک می کنند و بار دیگر به راه می افتند ....
سرپرست اصلی گروه : مازیار ازوجی
سرپرست این برنامه : بهنام بهنامی
مربی گروه : جمشید بیگلریان
اعضای گروه : رضا محمدی – عالمه میر حجتی – زهره اسکندر شکوهی – نسیم همتی – فاطمه عسگریان – هانیه بوذری – صبا – فاطمه فرهادی- اختر علیجانی – آلیس علیجانی – مریم باقریان – مجتبی عسگریان – میثم باقریان – امیر همتی – مجید ربیع پور – منصور علیجانی – مرتضی بهنامی – عباس ازوجی و معصومه فرضی
تا حضور سبزی دیگر ...
به قلم خانم فرضی

2009-11-12T12:09:00.002+03:30
برنامه این هفته دریاچه دریوک در مسیر تنگه راه واقع در پشت پینبور می باشدراس ساعت 7.30 جلوی بخشداری

گزارش برنامه هفتم

2009-11-12T12:01:00.002+03:30

((هو الحق))
کوه پاک.....
24 سالمه . به پیشنهاد یکی از دوستان وارد این گروه شدم . ( کوه پاک) . بچه هایی از جنس لطافت ، مهربانی و گذشت....
در صبح یک روز پاییزی با درخشش آفتاب سلامش را پذیرا شدم و به سمتش به حرکت دراومدم.
من با اعضای گروه که تقریبا نیمی را خانمها و به همان تعداد هم آقایان تشکیل می دادند راهی کوه شدیم . این برنامه هفتم گروه است . صبح زود همه جایی جمع شدیم و مسیر حرکتمان از آنجا که به آن می گویند وکیل آباد شروع می شود . همه در یک راستا به مسیر ادامه می دهیم . باد از کنار تک تکمان آرام آرام حرکت می کند و با سوزشی که دارد صورتمان را نوازش می دهد.
کوه.... اوج غرور ،نهایت شکوه . سلام به عظمتت . وقتی از دور به آن می نگرم ، حس ایستادگی، مقاومت و سربلندی را در آن احساس می کنم . در طول مسیر همه چیز زیباست ، زیبای زیبا . درختان ، برگهای خشکیده بر روی زمین، سنگها، همه و همه به رنگ خدایشان.
همه ی اعضا یکدل و یکرنگ یک مسیر را طی می کنیم تا به کوه برسیم . همه در افکارشان بلندی و عظمت آنرا تداعی می کنند . راهمان مال روست و تنگاتنگ ، پشت سر هم حرکت می کنیم . آواز بلبلان موسیقی روحمان شده و خنده اعضاء شور و حس به مقصد رسیدن بیشتر و بیشتر می کند . همه مصمم به مسیر ادامه می دهیم . در طول راه سرپرست این برنامه ، آقای بیگلریان استراحتی کوتاه را برای دوباره نفس گرفتن را به بچه های گروه می دهد . از میوه های مختلفی چون ازگیل و ولیک هم در طول راه بی بهره نیستیم . برای صبحانه می ایستیم (( شهر زمین ))، تپه ایی نسبتاً بلند که زاویه دید نسبتاً خوبی را به خود اختصاص داده ، اطراق می کنیم برای صرف صبحانه . همه گردا گرد هم .
صحبت های گروه گرمای بیشتری را به دل همه وارد می کند و حس غریب از تن زدوده می شود.صبحانه را می خوریم و به دستور سرپرست شروع به حرکت می کنیم . مسیر کمی سخت تر شده اما سختی آن احساس نمی شود. از لایلای درختان و بوته های خشکیده آرام آرام به بالا در حرکتیم . برگهای زرد،سرخ و نارنجی که گویی فصل زیبای پاییزی هستند در زیر پاهایمان به خش خش در می آیند. تا یک مسیری همه ی گروه با هم و همراهم . بعضی هایمان خسته شده ایم و به علت سختی راه با تشخیص مربیمان جناب ازوجی به پایین هدایت می شویم . عده ایی هم مسیر کوه را که ((شاه علمدار)) نام دارد ادامه می دهند . با چند تن از اعضائ مسیر برگشت را می پیماییم . هوا گرگ و میش شده . مه غلیظی ناگاه جنگل را می پوشاند و از لابلای بوته های خشکیده عبور می کند . گویا بارانی را در بر دارد .
به آرامی به پایین می رویم تا مجدداً به شهر زمین محل صرف صبحانه می رسیم . یکی از دوستان آتشی درست می کند تا ما بقی اعضاء از بالا به ما ملحق شوند. بعد از گذشت اندک زمانی بقیه اعضاء هم از راه رسیدند . مشغول خوردن ناهار شده ایم که باران نم نم شروع به باریدن کرده . به سمت کلبه ایی کوچک که کمی آنطرف تر است و به آن ((سره)) می گویند می رویم . آقای نیما فرضی زحمت کشیدند و بخاری را برایمان روشن کردند تا بچه ها گرم شوند . بعد از ناهار با خوردن یک چای دودی شروع به حرکت به سمت پایین می کنیم . راه مال رو و به علت بارش باران خاکش تبدیل به گل شده و مسیبر برگشت را برایمان کمی سخت تر کرده ولی با بچه ها با انرژی تمام مسیر را ادامه می دهند تا به مبدا می رسیم .
کوه انتهای زمین است ، پایان سرزمین حیات . در کوه گویی به مرز عالم دیگری نزدیک ایم.
امید وارم همه چون کوه استوار ، مقاوم و سرافراز باشند . به امید حق

تهیه کننده گزارش سرکار خانم آلیس علیجانی

2009-11-10T20:20:00.000+03:30
دوستان گزارش برنامه یادتون نره

به رنگ آفتاب . . .

2009-10-31T18:11:00.000+03:30

صبحی دلپذیر در هشتمین روز آبان هزارو سیصد و هشتاد و هشت را آغاز کردیم . تمامی ساعت ها عقربه ها شان از 7:30 دقیقه گذشته است و ما به انتظار دیگر افراد گروه هستیم تا از راه برسند و برنامه ای دیگر از پاییزمان را به مقصد (قله سنگِ سَرَک) آغاز کنیم .
قطره های باران کم و بیش حضور خود را اعلام می کنند اما سرپرست گروه (مازیار ازوجی) خبر از هوایی صاف و آفتابی را می دهند . 7:50 دقیقه صبحمان را طبق معمول ، از قرار گاه کوهنوردی رودبارک آغاز کرده و در صفی هماهنگ و طولانی به راه می افتیم. مسیری را که برای رفتن انتخاب کرده ایم غریب و نا آشنا نمی بینیم ، چرا که طی 4 هفته غیر متوالی قرعه فال به نام (دره پلت کله ) افتاده است .دیگر آنقدر مسیر آشناست که افراد گروه نگاهشان به دور دست هاست ...
در اولین هفته آبان هستیم و کمتر رنگ سبز را در بین درختان می بینیم . همه ی جنگل سمت چپمان بسان دانه های یاقوتی ِ انار پاییزی در قاب آبی آسمان خود نمایی می کند .
تیغ آفتاب صبحگاهی از پس پشتمان در لابلای درختان رنگ گرفته از خزان ، می خزد و برگ های درختان سرخ تر و رنگین تر به نظر می رسند.
آنقدر آفتاب دلپذیر را در تنمان حس می کنیم که صبح سردمان فراموش می شود. راه مال رویی که از دره می گذرد آنقدر باریک است که حرکت افراد بسان ماری خوش خط و خال در علفزار به نظر می رسد ...
هر چه قدمها مان را تند تر بر می داریم به جنگل نزدیک تر می شویم و پاییز را بیشتر حس می کنیم . اکنون دیگر در کف دره هستیم و بالای سرمان رقص برگ های پاییزی مانند پرواز پرندگان مهاجر ، توجه همه ی افراد را به خود جلب می کنند . سرمای عجیبی به نا گاه در دره می پیچد و دانه های باران شروع به باریدن می کنند ...
فرمان ایست را ازسرپرست گروه می شنویم تا بادگیر ها مان را پوشیده و به این بهانه استراحتی کرده باشیم . دقایقی چند را که در استراحت می گذرانیم با میزبانی سرپرست گروه ، دهانمان را با خرمای رسیده جنوب ، شیرین می کنیم . طی یک ساعتی که از رودبارک دور شده ایم هوای جنگل ِ سراسر پاییزی ، به صورت آفتاب ، باد و باران خود نمایی می کند...
به گذرگاه بسیار تنگ و صخره ایی می رسیم که چوپانان و افراد محلی منطقه ، آنجا را ( ورزا گیرون غلت ) می نامند . به محض اینکه از این تنگه باریک عبور می کنیم جنگل نیز به پایان خویش نزدیک می شود. دیگر تا سِره (حیدر کِر) چیزی نمانده است و افراد گروه با یک حرکت منسجم و هماهنگ در ساعت 10:30 خود را به بالای( کِر =صخره) می رسانند .
اکنون در حیاط سره هستیم و دیگر خبری از گوسفندان،چوپانان و سگان گله نیست، چرا که همیشه پاییز خبر از سکوت می دهد و انزوا و کوچ....
صبحانه ایی بسیار خوشمزه با چای دودی که مربی گروه ( مهرزاد فرضی) تدارک دیده ، میل می کنیم . زمان استراحتمان را طولانی می کنیم تا اندک خستگی را از تنمان بیرون کنیم ...
در ساعت 11:50 حرکتی دیگر را با تمام قوا و انرژی بیشتری به مقصد قله (سنگ سرک) آغاز می کنیم . سرپرست گروه (مازیار ازوجی) با مدیریت و دور اندیشی خاصی ، تعدای چند از افراد گروه را که در برنامه های پیشین نبوده اند ، در سره حیدر کِر استراحت می دهند . با صدای گیرا و انرژی بخش سرپستمان ،همه به صف می شویم و شیبی تند را به مقصد قله گام بر می داریم . پیچی خمی بس طولانی و سخت به مدت 80 دقیقه در سبزه زار سپری می شود . آنقدر از سره دور می شویم و به ارتفاع می رسیم که گویی به آسمان نزدیک می شویم . افراد به جا مانده ، از دور بسان مهره هایی رنگین بر گیسوان بافته ی دخترکی کولی دیده می شوند...
وقتی به قلمرو سره (سنگ سرک ) می رسیم ساعتمان 1:10 دقیقه بعد از ظهر را نشان می دهد . سره در سبزه زاری بنا شده است که اندک فاصله ایی با تپه های پوشید ه از برف دارد . آنقدر به قله نزدیک شده ایم که بالای سرما ن فقط آسمان آبی را می بینیم و در آن دور دست ها همه ی منطقه زیبای کلاردشت را. دستگاه G.P.S ارتفاعی را که در آن هستیم 2750 متر نشان می دهد . کم کم باد بسیار شدیدی شروع به وزیدن می کند و ما نمی توانیم به راهمان ادامه دهیم . پس از اندک استراحتی و ثبت خاطره ها مان در ساعت 1:30 دقیقه حرکت را آغاز کرده و گامهایما ن را در سرازیری تند ،رها می کنیم ...
به چهره تک تک افراد که نگاه می کنم اثری از خستگی نمی بینم . همه ی مسیر پر پیچ و خم رفته مان را در سرازیری و شیبی تند برمی گردیم. وقتی در ساعت 2 بعد از ظهر به کمپ اصلی مان می رسیم ، افراد میزبان مان
اجاق را پر آتش نگه داشته و بساط ناهار را آماده کرده اند . بادی تند زوزه کشان از بالای کوه به دره هجوم می آورد و ما با تمام وجود اولین باد های پاییزی را تجربه می کنیم . پزشک گروه (فروتن اصفهانی) همه ی افراد را به خوردن سوپی گرم و دلچسب دعوت می کند...
پس از ناهار و استراحتی نسبتاً طولانی ، سرپرستمان همه ی افراد گروه را دور اجاق کوچکمان جمع می کند و دقایقی چند را به نقل اطلاعات و تجربیات کوهنوردی می پردازد . در نگاهی گذرا کوله های رنگین و بسته شده ی افراد که بر دیوار سنگی سره نشانده شده اند ما را به رفتن و ترک کردن دعوت می کنند...
با صدای سوت آماده باش سرپرست گروه ، همه به صف می شویم و در ساعت 3:30 دقیقه با منطقه (سنگ سرک) در پاییزی زرد خداحافظی می کنیم و تا برنامه ایی دیگر در زمستانی سفید به انتظار می نشینیم ...
آدینه روزی بسیار شیرین با همه ی خاطره دلفریبش بار دیگر به پایان می رسد و همه ی افراد گروه با صدایی رسا و هماهنگ سرود جاودانگی و ابدی زندگی را تکرار می کنند ...
اعضای گروه : آرش اصفهانی – زهرا محرمی گلستان – مهران خالقی – امیر خالقی – بهنام بهنامی –امیر همتی- مریم باقریان – نعیم ازوجی – نسیم همتی- فاطمه فرهادی- آلیس علیجانی- صبا – اختر علیجانی- هانیه بوذری – مهنا ابوالقاسمی- لیلا فرح نیا- اسماء پیر محمدی- میثم باقریان – مجتبی عسگریان- حمیده آرام- معصومه فرضی
سرپرست گروه : مازیار ازوجی
مربیان :مهرزاد فرضی - جمشید بیگلریان
پزشک گروه: فروتن اصفهانی
سرپرست این برنامه سرکار خانم مهنا ابوالقاسمی

برنامه ششم گروه

2009-10-28T15:48:00.000+03:30
قابل توجه تمامی همنوردان عزیز برنامه این هفته مسیر پلت کله - زینه - راشک می باشد.
حرکت راس ساعت 30/7 از جلوی درب فدراسیون کوهنوردی
لطفا" در ساعت مقرر حاضر شوید چون گروه راس ساعت حرکت خواهد کرد.
درضمن لباس مناسب(بادگیر - کلاه -دستکش - لباس گرم) به همراه داشته باشید.

تغذیه در کوهستان

2009-10-25T09:32:00.000+03:30

فعالیت بدنی ازهرنوعی که باشد نیاز به صرف ا نرژی دارد و طبیعی است که مقدار نیروی مصرفی بستگی به کیفیت ومدت برای حرکا ت مذکوردارد.
کوهنوردی از ان جمله ورزشهایی است که توان بالایی می طلبد ودر نتیجه توجه به ا مر تغذ یه و در نظر گرفتن رژیم غذا یی مناسب بسیار مهم وضروری است .
به طورکلی موا دغذا یی به دو دسته ی عمده تقسیم می شود که عبارت ا ست ا زموا د غذا یی بزرگ (macro nutrient) که شامل د سته ی کربوهیدرا تها ، پروتئین ها و چربی ها است و دسته ی دوم مواد غذایی کوچکmicro nutrient) ) که شامل ویتامینها و املاح معدنی است. .
درمورد ورزشکاران به علت ظرفیت بالای بدن در حین فعالیت شدید و طولانی مدت سوخت و سازپایه ی بدن ا فزایش می یا بد و درنتیجه ی ا ن مصرف زیاد گلوکژن در بدن است که برا ی جبرا ن ان باید از کربوهید راتهای بیشتری استفاده کرد. جذ ب کربوهیدراتها دردستگاه گوارش بسیار سریعترواسا نترا ز سایرموا دغذا یی ا ست، بنابرین موا د نشاسته ای و قندی مهمترین قسمت وعده ی غذا یی کوهنورد است. این ا مردرموا رد ی که برای مثا ل فرد د چار گرسنگی و ضعف جسمانی در ا رتفاعات است میتواند بسیار مفید وموثر باشد.. ازمنابع مهم کربوهیدرات ها باید به قند، شکر، شکلا ت ، مربا، خرما، انجیر، توت خشک ، گردو و غذاهایی چون برنج، پو ره ی سیب زمینی ، ماکارونی ، غلات ، حبوبات و مهم ترازهمه نان نام برد(همانطور که میدانید اغلب کربوهیدرا تها منشا گیاهی دارند). چربیها به علت کا لری زا یی بالا باید مورد توجه عموم کوهنوردان قرا ر گیرد ولی به علت د یرهضم بودن و سخت هضم بود ن ا نها به مقدا ر بسیا ر کمتری نسبت به کربوهیدرات ها دربرنامه های غذایی ا ستفا ده می شود. استفاده ازغذاهای پرچرب مخصوصا در قبل ازبرنا مه میتواند باعث اختلالا تی از نظر فیزیولوژی میشود ولی مصرف رژیم چرب به مقدار کم در حین برنامه های سرد طولا نی مد ت موجب تحمل بهتر سرما و تامین ا نرژی می شود. کره خا مه روغن نباتی و روغن زیتون تامین کننده ی چربی هستند. که درا ین بین روغن نباتی مایع به علت غیر اشباع بودن توصیه می شود.
دسته ی مهم دیگر از موادغذاهای پروتئین دار هستند، پروتئینها با فعل وا نفعالات شیمیایی در مغز موجب ا فزا یش هوشیاری می شوند که این لزوم وجود یک وعده ی غذا یی پر پروتئین را در برنامه وا ضح میکند لازم به تذکر است که بهتر است غذا ی پر حجم و پر پروتئین قبل از برنامه مصرف نشود. همچنین به علت اینکه هضم این مواد نسبت به هیدراتهای کربن به اکسیژن بیشتری احتیاج دا رد توصیه ا کید می شود که این وعده های غذا یی د رنوبت غذا یی شام که تحرک بد نی بعد از غذا کمتر است مصرف شود و به ا ین ترتیب می توا ند تضمین کننده ی ا نرژی مو رد نیا ز صعود فردای شما نیز باشد. همچنین توجه به این امردر برنامه هایی مانند د ماوند که اکسیژن دریافتی کمتر است بیشتر نمایان است. گوشت سفید شیر تخم مرغ قارچ سویا لوبیا اجیل عدس ذرت و نخود از منابع سرشار پروتئین هستند.
ویتامین ها گروه دیگری از مواد غذایی هستند که به تنهایی نقش چندا نی در تولید ا نرژی ندارند ولی مصرف ا ن برای حفظ سلامتی و افزایش کارا یی کوهنوردان ضروری است . نیاز به اکثرویتامینها در برخی حالات چون عفونت تب بیماریهای کبدی فشا ر عصبی بیماریهای گوا رشی دیابت اسها ل و سوء جذب افزایش می یابد.میوه ها و سبزیها حاوی ویتامین های گروه B وC هستند که کا را یی کوهنورد را ا فزا یش می دهد . به طور کلی کلیه انواع ویتامین ها در خنثی کردن اسید حاصل ازسوختن مواد گوشتی (اسید لاکتیک) موثراند برای ا ین امر بهتر است در وعده های غذا یی انواع سالاد ، سبزی ، هویج ، نخود فرنگی، کنجد گوجه فرنگی سیب لیمو پرتغال موز در نظر گرفته شود .

پیشنهاد برنامه غذا یی

به طورکلی برای پیشنهاد برنامه ی غذایی باید مقوی بودن تنوع اشتهازایی حجم وزن و مقاومت در برابر فاسد شدن وهمچنین افزایش تعداد دفعات صرف غذا و در عین حال کم کردن حجم هر وعده را در نظر گرفت.
قبل ا ز برنامه ا ب به ا ندازه ی کافی و 4 تا 5 ساعت قبل ا ز فعالیت کوهنوردی خوردن وعده ی غذایی شامل کربو هیدرا تها مانند نان و حبوبات توصیه می شود وعده ی غذایی صبحانه به علت اینکه قبل از حرکت مصرف می شود و بنابرین وقت کافی برای هضم غذا وجود ندا رد بهتر است خیلی مفصل نبا شد و همچنین معمولا در دو نوبت مصرف می شود که در وعده ی ا ول می توا ن از نان، پنیر،گوجه، خیار، گردو، خرما، فندق ، فرنی بیسکویت وعده ی دوم را میتوان2 تا 3 ساعت بعد از تخم مرغ شیر کره مربا یا شکلا ت صبحا نه کیک کلوچه استفاده کرد .
وعده ی غذا یی نهاردر کوهنوردی عملا مفصل نیست استفاده از موا د سنگین و نفخ زا حرکت بعد ا زغذا را به مشکل می اندازد استفاده ازسالاد ها یا ا ملت ها و یا کنسرو لوبیا یا تن ماهی خصوصا در برنامه هایی که فرصت کا فی برای پخت و پز وجود ندارد توصیه می شودودر صورت داشتن وقت کا فی استفاده ازگوشت سفید یا ماکارونی به همراه سویا مناسب است
شام وعده ی غذایی اصلی کوهنورد است که می توان از جگر گوشت مرغ برنج همراه با ماست انواع حبوبات مانند عدس پلو لوبیا قارچ و.. استفاده کرد. سوپ از ان جمله وعده های غذا یی مطبوع اشتها اور و محرک است که علاوه بر تامین اب بدن مقادیر مورد نیاز املاح و ویتامینها را نیز به به طور کامل تامین می کند و وجود ان برای وعده های غذایی شام بعد از صعود(که معمولاطرفداران زیادی دارد) برای جبران املاح و ویتامینها ی از دست رفته ی بدن مناسب است.
در هر حال برای انتخاب یک برنامه ی غذایی مسائل خاص هر برنامه مانند فرصت کافی برای تهیه ی غذا مکان مناسب برای طبخ غذا شرایط حمل و نقل و... باید در نظر گرفته شود و درهر حال یک وعده ی غذا یی ا ضا فی برا ی موا رد ا ضطرا ری(گم کردن راه یا اشتباه در پیش بینی زمان بندی)به همراه داشته باشید .

میزان کالری موجود در مواد غذایی

انرژی مورد نیاز بدن در حالت عادی به دو مولفه ی کلی تقسیم می شود که یکی انرژی پایه ی((B.M.R بدن است که جهت تامین سوخت دستگاه های غیر ارادی درون بدن متل قلب ریه کلیه دستگاه تنفسی و... می با شد مورد نیاز که در حالت عادی دو سوم انرژی در یافتی بدن را شامل میشود و دسته ی دوم صرف سو خت فعالیت های فیزیکی روزمره می شود که این برای یک فرد با فعالیت های عادی روزمره تقریبا 2100 کالری در روز است (این مقدار با قد ، وزن ، سن ، جنسیت ومیزان فعالیت افراد متغیر است) اما فقط یک ساعت کوهنوردی چیزی در حدود 700 تا 1000 کالری احتیاج دارد که معادل کیلو8 ساعت فعالیت یک کارمند معمولی ا دا ری است که ا ین مقدا ر تقریبا مستقل از سرد یا گرم بودن هوا است ( ولی در حالت تب ولرز4 برابر بیش از حالت عادی است برنامه غذا یی گفته شد

چاشنی ها و تنقلات
به طور کلی علاوه بر سه وعده ی غذایی اصلی استفاده از تنقلات و مکمل ها ی غذایی مناسب به همان اندا زه اهمیت دارند هر چند ا رزش ا نرژی زا یی بالایی نداشته باشند .
مصرف چای در بر نامه ها برای رفع خستگی و همچنین به عنوان نوشید نی محرک و مطبوع خصوصا در اب و هوای خنک خوشایند است و همچنین در مواردی که فرد دچاراسها ل است نیز چای مفید است مصرف نوشابه های گاز دا ر نیز باعث مشکلات گوارشی مانند نفخ سوء هاضمه زخم معده می شود ضمن اینکه با داشتن پیوند های سخت غذا یی نوشیدنی دیر هضم به حساب می اید
انواع ترشیها نیز هر چند ارزش کالری زایی ناچیزی دارند ولی چون مصرف انها باعث تحریک شیره ی معده می شود که خود عاملی محرک در جهت اشتها زا یی است مناسب است. لیمو ترش نیز علاوه بر محرک بودن باعث تقویت اعصاب و کاهش فشار خون می شوند .
مصرف نارنگی و پرتغال با غذاهای گوشتی میزان جذب اهن غذا را تا سه برابر افزایش می دهد. کلسیم موجب استحکام استخوانها شده و در لبنیات شیر و ماست به وفور یافت می شود توجه کنید که امروزه شیرهای همونیژه امکان همراه داشتن شیر در هر فصلی را افزایش می دهد و وجود ا ن برای وعده های غذا یی بعد از قله کاملا مفید است همچنین خوردن ماست در شام قبل از صعود نهایی می تواند توا نایی شما را در روز بعد افزایش دهد. کلرید سدیم در فعالیت های شدید به مقدار زیاد دفع می شود که این امر اضافه کردن نمک طعام به وعده های غذا یی ضروری است . نوشیدن مایعات به طور مرتب و به اندازه ی کافی هنگام صعود بسیار مهم است اگر 2% اب بدن در جریان کوهنوری از دست داده شود به وضوح مشاهده خواهیم کرد که 3/1 استقامت و توان بدنی کاهش می یابد علاوه بر این گرفتگی عضلات خستگی کوفتگی سرما زدگی بالا رفتن خطر لختگی خون و اشکالات در هم هوایی نیز پدیدار می شود. مصرف سه لیتر مایعات درطی یک روز کوهنوردی کافی است و این امر به دفع سریع اسید لاکتیک ایجاد شده توسط تعرق کمک می کند.البته باید توجه کرد که اب را نباید به صورت خا لص نوشید چون باعث کاهش فشار خون می شود و به علت کمبود املاح معدنی می تواند باعث اسهال شود بنابرین نوشیدنی ها ترجیحا باید شامل املاح معدنی و در صورت امکان گرم باشد.اگرچه کمبود
اب مشکلات عدیده ای را ا یجاد می کند ولی طبعا دلیلی براستفاده از ابهای الوده نمی شود به استثنای برخی ابهای ناشی از چشمه های عمیق ابهای طبیعی همواره حامل میکروبهای ناشی از سطوح خاک است ابهای سطحی در دریاچه های طبیعی به دلیل ته نشینی و اکسیداسیون نور خورشید تا حد ی بهترازاب جاری رود خانه ها است.
روش خوردن غذا و نوشیدن مایعات نیزباید صحیح باشد در حین فعالیت نباید ا شامید در صورت نیاز مبرم باید صبر کرد تا بدن کمی ا رام شود سپس نوشید .
نان به علت دارا بودن انواع مواد غذایی از جمله پروتئین ها کربو هیدراتها ویتامینها املاح معدنی و حتی اب و ویتامین ها مکملی بسیار عالی برای هر برنامه ی غذایی است واز ویژگی ها ی یک برنامه ی غذایی خوب نیز مصرف زیاد نان در ان است
در روز صعود مخصوصا صعود های فشرده و سنگین علاوه بر اینکه بر ذخایر قلیایی بدن اضافه می شود اسید کربنیک بدن نیز کاهش می یابد و برای صعود کننده ی خوب فرود سختی را به همراه دارد که برای جبران ان استفاده از شربت ابلیمو مناسب است
همچنین استفاده از میوه های خشک در روز صعود علاوه بر تامین انرژی همچنین اهن مورد نیاز بدن را که هر لیترتعرق 25 میلی گرم دفع میشود نیز جبران میکند انجیرخشک برگه ی زرد الوکشمش توت خشک فندق مغز گردو بادام زمینی ازاین جمله اند استفاده از سس مایونز به علت استعداد فاسد شدن در فصل تابستان توصیه نمی شود.
در تهیه ی تنقلات برنامه باید به طبیعت سرد یا گرم بدن انها توجه کرد در برنامه های تابستانی بهتر است از انوای اب میوه ها استفاده کرد که به دلیل داشتن شکر ضعف را از بین می برند و در عین حال رفع عطش است دیرتر فاسد می شوند و نسبت به میوه ها سبک ترند.
توجه داشته باشید مصرفی غذا به صورت گروهی ودیدن افراد در حال خوردن غذا حس گرسنگی را درافراد بی میل تحریک کرده وغذا خوردن را خوشایند میکند .

تهیه کننده آقای رضا محمدی

2009-10-24T21:38:00.000+03:30
خدمت دوست و همنورد عزیزم آقای مهرزاد فرضی
ازلطف و همکاری شما در همراهی و سرپرستی گروه در بهتر شدن برنامه سپاسگزارم امیدوارم در تمامی مراحل زندگی موفق باشید
با امید دیدار در تمامی برنامه ها

رد پای پائیزی

2009-10-24T20:51:00.000+03:30

طی مهر ماه گذشته چهار برنامه بسیار هماهنگ و خاطره انگیز را به لطف و یاری ایزدمان سپری کردیم و اکنون در اولین روز آبان 88هستیم که اتفاقاً روز جمعه است.
مقصد گروه (( راشک – جو پشت- مغز دره )) است . 30/7 صبح زمانی است که سرپرست گروه اعلام کرده همدیگر را در قرارگاه کوهنوردی رودبارک ملاقات کنیم .
افراد گروه یکی پس از دیگری خود را به محل قرار می رسانند با شادی وصف ناپذیری لبخند شیرینشان را به هم هدیه می دهند . گروهی کوهنورد که از سراسر کشور آمده اند برای گذران دوره مربی گریشان رودبارک را انتخاب کرده اند که اتفاقاً زمان برنامه شان با ما گره خورده است .
پس از خوشامد گویی و احوالپرسی ، طبق معمول همه به صف می شویم و در ساعت 50/7 به راه می افتیم .
هر چه پیشتر می رویم ((دره راشک)) را بیشتر پشت سر می گذاریم . مسیری را که در سومین هفته برنامه مان طی کرده بودیم کاملاً می شناسیم . وجود درختچه های جنگلی هنوز افراد را وسوسه می کنند که جیب هاشان را از میوه های پاییزی پر کنند . همه افراد گروه با هماهنگی خاصی شیب دره را پشت سر می گذرانند.
همه ی کوله های افراد پر از گرمای آفتاب پاییزی است که از پشت سرشان می تابد.
به نظر می رسد آفتاب بالا آمده ، خبر از زمان صبحانه را می دهد . سرپرست گروه در ساعت 30/9 فرمان استراحت می دهد و در منطقه ((دوآب)) بساط صبحانه را پهن می کنیم.....
پس از صبحانه و اندکی زنگ تنفس دوباره به راه می افتیم. شیبی نسبتاً تند و طولانی را از دل جنگل پشت سر می گذرایم و در ساعت 30/11 به منطقه ((جو پشت)) می رسیم که دشتی پر از میوه های زرشک و آلوچه جنگلی است.
اکنون دیگر آنقدر بالا آمده ایم و ارتفاع منطقه زیاد شده است که چند تن از مربیان، منطقه زیبای علم کوه را به گروه معرفی می کنند . در جنگلی بسیار زیبایی هستیم که پر از درخت های بسیار بلند و کهنسال است. صدای خنده و صحبت گروه همه ی سکوت جنگل را با آهنگ خاصی می شکند.
هر چه به همه ی اطرافمان نگاه می کنیم پاییز رنگارنگ بیشتر جلوه می کند.
همه ی گامهایمان در خش خش برگ های خزانی و در سایه درخت های زرد، قرمز و نارنجی سپری می شود. افراد گروه لحظه لحظه ی روزشان را با عکس گرفتن ثبت می کنند تا خاطره شیرینشان هیچ گاه پاک نشود.....
وجود درختان رنگارنگ زمینه ای را فراهم می آورد تا یکی از افراد گروه – که کارشناس منابع طبیعی است – اطلاعاتی را در این مورد در اختیار دیگران قرار بدهد.
اکنون دیگر در منطقه (( عسل سر )) هستیم و شیبی تند را به مقصد ((مغز دره)) آغاز کرده ایم .همه ی مسیر که از دل جنگل با آن درختهای کهنسال و تنومندش می گذرد ، در سرازیری سپری می شود...
عقربه ساعت ها 2 بعد از ظهر را نشان می دهد . به قدری در ارتفاع هستیم که در آن دور دست ها روستای مجل را می بینیم. شیب دره کم کم ملایم می شود و ما تصمیم می گیریم تا ناهارمان را در کنار چشمه ایی در منطقه ((مغز دره)) بخوریم.
اکنون ساعت 30/3 است که پس از ناهار و یک استراحت دلپذیر ، خاطره ای دیگر را در کوله های بزرگ و کوچکمان جای می دهیم و همه ی پاییز زرد و قرمز و اجاق گرم پر آتشمان را تنها می گذاریم و همچنان به راه می افتیم ....
افراد گروه : فروتن اصفهانی(پزشک گروه)- جمشید بیگلریان- مهرزاد فرضی- حسین ربیع پور (اعزام به خدمت مقدس سربازی)- فرنام اصفهانی- رضا محمدی – بهنام بهنامی- مهدی سلیمانپور – مهران خالقی- امیر همتی- الهام باقریان- فاطمه فرهادی – نسیم همتی –مهنا ابولقاسمی – هانیه بوذری- نغمه همتی – حمیده آرام – مائده کیان زاده- سانا سلطانمرادی – معصومه فرضی و مازیار ازوجی
سرپرست این برنامه سرکار خانم نسیم همتی
به قلم خانم معصومه فرضی

دریاچه ولشت

2009-10-24T12:53:00.000+03:30

آخرین جمعه مهرماه 1388 برنامه گروه به مقصد دریاچه ولشت
محل تجمع : حسن کیف تنها میدان کلاردشت در ساعت 30/7 صبح
حرکت از روستای کلنو در ساعت 11/8
استراحت و صبحانه در روستای چلاجور در ساعت 30/9
40/12 استراحتی طولانی درکنار دریاچه نیلگون و زیبای ولشت
50/3 حرکت از دریاچه ولشت و پایان برنامه یک روز بیادماندنی درساعت 6 غروب در کلنو
اعضای گروه : بهنام بهنامی- فاطمه فرهادی - مهنا ابوالقاسمی - مریم باقربان - آیدا اصفهانی - نغمه همتی - نسیم همتی - امیر همتی - صبا - هانیه بوذری - مریم عمرانی - سمیه یاری - سانا سلطانمرادی - محمد رضا مسلمی - حمید رضا مسلمی - نیما فرضی - نعیم ازوجی - مهدی سلیمانپور - جمشید بیگلریان - مهرزاد فرضی - فرنام اصفهانی -حسین ربیع پور - زهرا محرمی گلستان - معصومه فرضی - مازیار ازوجی (سرپرست )

2009-10-18T18:11:00.000+03:30
در پاسخ به نظر دوست عزیزمون راجع به محدودیت سنی ، درصورت تمایل و اصرار برای شرکت در برنامه های گروه میتونن با مراجعه حضوری صحبت کنند.

همنورد عزیز مهرزاد فرضی
با تشکر ازارائه نظرات ، حضور شما بعنوان مربی در برنامه های گروه بلامانع است .

2009-10-18T17:56:00.000+03:30
قابل توجه تمامی دوستان همنورد برنامه این هفته 01/08/1388 منطقه راشک -جو پشت -مغز دره می باشد حرکت راس ساعت 30/7 صبح از جلوی فدراسیون کوهنوردی می باشد مسیر این هفته با برنامه قبلی متفاوت می باشد.

2009-10-13T16:53:00.000+03:30
از همه همنوردان عزیز بابت خواندن و ارائه نظر تشکر می کنم امید است با ارسال مطالب مرتبط در تنوع و پویایی این وبلاگ سهیم باشد.

2009-10-13T16:32:00.000+03:30
برنامه این هفته 24 /07/1388 دریاچه ولشت می باشد ساعت حرکت 30/7 صبح درب ورودی بخشداری

راشک

2009-10-12T16:12:00.000+03:30

سومین برنامه افراد گروهمان به مقصد ((آن سرا)) روز جمعه هفدهم مهر ماه 1388.
در ساعت 8 صبح که تعدادمان به 18 نفر رسیده بود حرکتمان را از قرارگاه کوهنوردی رودبارک آغاز کردیم. صبحمان سراسر پاییزی بود اما دلهامان پر از بهار . چرا که طی دو برنامه قبلی ، بودن در کنار یکدیگر را تجربه کرده بویم و خاطرات قشنگ و بیاد ماندیمان بسان ِ حلقه ای محکم ، دلهایمان را بهم گره زده بود.
هفدهمین روز مهرماه برای افراد گروهمان خاطره انگیزتر و بیاد ماندنی تر شد چرا که این روز با آغاز جشن مهرگان از جشن های ایران باستان مصادف بود.
1ساعت از شروع حرکتمان در مسیری پر پیچ و خم با چشم اندازی زیبا و در آفتابی گرم سپری شد.
سرپرست گروه (مازیار ازوجی) بر آن شد تا در ساعت 9:40 در منطقه ای معروف به (( مراد پرچ مقر)) نوید استراحتی دلنشین را بدهد . صدای شادی و همهمه گروه سکوت دره را به نرمی می شکست . پس از استراحت و خوردن صبحانه به راهمان ادامه دادیم.....
هر چه بالاتر می رفتیم شیب دره بیشتر می شد اما مسیرمان پر از درختچه های میوه های جنگلی بود و افراد گروه با ناخنک زدن و چیدن این میوه های پاییزی تندی شیب را احساس نمی کردند .
وجود جنگلی پر از درختان تنومند وکهنسال با رنگهای نسبتاً پاییزیشان توجه افراد را به خود جلب می کردند، گامهایمان را آهسته تر بر می داشتیم تا این قسمت از مسیرمان را به خوبی و زیبایی ، در ذهنمان ودر دوربینهامان حک کنیم....
ساعت 12 ظهر بود و ما گذشت زمان را درک نمی کردیم ، مسیرمان بقدری پر از درخت بود که به سختی می توانستیم آسمان را ببینیم. پاییز بود اما تیغ آفتاب به راحتی خود را از لابلای درختان سر به فلک کشیده و تنومند به گیاهان نرم و نازک زیر پایشان می رساند.
نیم ساعتمان را در لابلای درختان منطقه با آن زیبایی سحرآمیزشان گذراندیم....
پس از آنکه جنگل را به تمامی پشت سر گذاشتیم گوسفند سرای (( آن ِ سرا)) خبر از رسیدنمان می داد.
در ساعت 12:30 به دشتی بسیار زیبا و بی نظیری رسیدیم که پر از علف های سبز و گل های بنفش پاییزی بود . وجود چنین دشتی پس از آن همه شیب تند به نظر باور نکردنی می آمد .
مرتعی که در آن بودیم و برای استراحت و صرف ناهار در نظر گرفته بودیم منطقه (( شلمجار)) بود.
اکنون دیگر همه ی آسمان آبی را می دیدیم....
درسمت راستمان (( آن سرا )) در سمت چپمان قله (( سردانی)) و در روبرویمان قله (( چهارسامان)) قرار داشت ، به چهره هریک از افراد نگاه می کردی خبری از خستگی و نا توانی نبود . کم کم افراد گروه خود را برای خوردن ناهار آماده می کردند...
در حصاری چند از گوسفند سرای چوپانان اطراق کردیم و در اجاق سردشان در زیر آسمان نیلگون و بی کران ، آتش به راه انداختیم تا اندک خستگی افراد را با طعم و بوی چای دودی بر طرف کنیم .
سفره ساده و بی ریایمان را که پر از غذاهای رنگین افراد بود بر سبزی زمین پهن کردیم .
پس از ناهار و کمی استراحت سرپرست گروه ، همه افراد را در پرچینی که با قیمانده ای از خانه چوپانان منطقه بود جمع کرد و (سی دقیقه) راجع به اهداف ، مبانی و اصول کوه پیمایی صحبت کرد.
برق چشمان در نگاه تک تک افراد خبر از رضایت می داد چرا که در آن طبیعت دست نخورده در کلاس درسی نشسته بودند که اندک شباهتی به کلاس درس مدرسه یا دانشگاه نداشت ....
پس از استراحتی دوباره ، بالاخره در ساعت 14:50 آهنگ رفتن کردیم . همه ی اضطراب و دغدغه ناشی از زندگی شلوغ شهریمان را به اجاق گرممان سپردیم و هر یک با اندیشه ای شیرین کوله هایمان را بر دوش گرفتیم و به راه افتادیم....
اعضای گروه: 1- علیرضا وطنی 2- نیما فرضی 3- آیدا اصفهانی 4- مهنا ابوالقاسمی 5- نغمه همتی 6- مهرزاد فرضی 7- بهنام بهنامی 8- مجید ربیع پور 9- الهام باقریان 10- فاطمه فرهادی 11- هانیه بوذری 12- سوگند زندی 13- مهرناز ربیع پور14- سولماز ربیع پور 15- امیر همتی 16- فرنام اصفهانی 17-معصومه فرضی و18-مازیار ازوجی
به قلم خانم معصومه فرضی

برنامه سوم گروه

2009-10-07T08:45:00.000+03:30
برنامه این هفته17/07/1388 منطقه راشک به سمت سردانی می باشد شروع حرکت ساعت 8 صبح از جلوی درب فدراسیون کوهنوردی می باشد.
لطفا" به اطلاع دوستان همنورد برسانید.

مسیر های قابل صعود در کلاردشت

2009-10-04T12:23:00.001+03:30

فصل2-1کلاردشت و مسیر های زیبا و قابل صعود
به خاطر وجود قلل متعدد در منطقه مسیرهای متعدد و مختلف وجود دارد. در این مجموعه سعی شده است از مسیرهایی نامبرده شود که بیشتر مورد استفاده کوهنوردان قرار می گیرد.
زمان بندی موجود در مسیرهای منطقه در این مجموعه همه در فصل مناسب (اواخر بهار و تابستان) و در شرایط آب و هوایی خوب و تیمی با شرایط فنی متوسط کوهنوردی و تعدادی از مردان محدود (بسته به مسیر از پنج تا ده نفر) می باشد.
لازم به ذکر است جهت عزیمت به این منطقه حتی در فصل تابستان همراه داشتن پوشاک و لوازم گرم و زمستانه لازم و ضروری است و همچنین با تغییر شرایط آب و هوایی به ناگهان دمای هوا به زیر صفر رفته و طوفان منطقه را در بر می گیرد و چه بسا کوهنوردان متعددی به خاطر آشنا نبودن به شرایط آب و هوایی منطقه در فصل تابستان حتی جان خود را به علت سرمازدگی از دست داده اند.

5-2-1 راه های دسترسی به قلل منطقه تخت سلیمان

برای رسیدن به قلل منطقه علم کوه و تخت سلیمان چهار مسیر موجود می باشد:
1-کلاردشت:
بهترین و نزدیک ترین و ساده ترین مسیر دستیابی به قلل منطقه از کلاردشت می باشد که از تهران با عبور از جاده کرج – چالوس (کندوان) پس از رسیدن به مرزن آباد تغییر مسیر داده و به سمت کلاردشت و محله ی رودبارک می رسیم. که هتل فدراسیون کوهنوردی نیز در این محله، پذیرای کوهنوردان منطقه می باشد.
2-طالقان:
دومین مسیر رسیدن به قلل منطقه علم کوه و تخت سلیمان استفاده از مسیر منطقه طالقان می باشد. از تهران با استفاده از اتوبان تهران – قزوین، به سمت قزوین حرکت کرده و در منطقه زیاران از اتوبان تغییر مسیر داده و بعد از عبور از منطقه طالقان به روستای پراچان که آخرین آبادی مسیر می باشد با وسیله نقلیه رفته و از آنجا می توان به منطقه عزیمت نمود.
3-تنکابن:
این مسیر دورترین مسیر دستیابی به قلل منطقه علم کوه و تخت سلیمان می باشد که کمتر مورد استفاده کوهنوردان قرار می گیرد. از تهران با وسیله نقلیه به سمت کرج و جاده کرج – چالوس عزیمت و بعد از چالوس به سمت غرب تغییر مسیر داده و به شهر تنکابن می رسیم. بعد از تنکابن به خرم آباد و وارد دره ی زیبای منطقه دوهزار و در محله ی از این مسیر جدا و وارد دره ی سه هزار شده و تا روستای سرن با وسیله نقلیه و از آنجا بعد از گذشت از دره ی آبگرم وارد منطقه تخت سلیمان و علم کوه می شویم.

4-مسیر روستای دلیر:
بعد از عبور از جاده کرج – چالوس در منطقه دزدبن از مسیر جدا شده و به سمت روستای الیت و دلیر با وسیله نقلیه می رویم و از آنجا به بعد، بعد از عبور از دره ی دلیر وارد منطقه علم کوه و تخت سلیمان می شویم.
فصل5-3مسیر های صعودبه بعضی از قلل منطقه تخت سلیمان
الف-قله ها
5-3-1 صعود به قله علم کوه

از رودبارک با وسیله نقلیه به ونداربن رفته و از آنجا به بعد دو مسیر مجزا جهت دسترسی قله علم کوه در راه است. مسیر دره بریربه سرچال و علم چال که مسیری با شیب تند و احتیاج به آشنایی و فنون کوهنوردی می باشد و مسیر حصار چال که راه مناسب برای کوهپیمایان به شمار می آید.
الف. حصارچال،
با وسیله نقلیه از رودبارک به ونداربن، سپس به خرم دشت و تنگ گلو می رویم و از تنگ گلو بعد از گذشتن از برفچال آن و عبور از مرز رودخانه، به گوسفندسرای احسانی در حصارچال می رویم. از گوسفندسرای احسانی به سمت شمال شرق و از راه مشخص و پاکوب به صورت زیکزاک به سمت مرجیکش صعود می کنیم. و از یال مرجیکش در زیر قله مرجیکش عبور کرده و به گردنه مرجیکش می رسیم. در این گردنه به مسیر کوهپیمایی از علم چال به علم کوه از سیاه سنگ ها نیز متصل که جانپناه سیاه سنگ نیز از انجا کاملاً پیدا می باشد عبور کرده و بعد از گذشتن از شیب تند و سنگلاخی به سمت قله 4850 متری علم کوه ادامه مسیر می دهیم.
از رودبارک تا تنگ گلو با وسیله نقلیه 5/1 ساعت. از تنگگلو به حصارچال 1 ساعت. از حصارچال به گردنه مرجیکش 3 ساعت. از گردنه تا علم کوه 3 ساعت و بازگشت به حصارچال 3 ساعت.
ب.مسیر سرچال و علم چال
با وسیله نقلیه از رودبارک به ونداربن، سپس به دره بریر می رسیم. حدود 45 دقیقه از دره ی بریر به دوراهی کلجاران و به سمت غرب ادامه مسیر داده و سمت شمال رودخانه (راه جدید) از راه مالرو و مشخص به کشتی سنگ می رسیم. از کشتی سنگ به پیت سرا و کنگلک پائین و بالا و لیزونک، سپس به پناهگاه سرچال در ارتفاع حدود 3750 متری می رسیم.
از این منطقه سه مسیر مجزا برای رسیدن به قله وجود دارد:
1-مسیر دیواره:
این مسیر مشکل ترین مسیر صعود به قله می باشد که احتیاج به آشنایی کامل به فنون سنگ نوردی و تجهیزات کامل مربوط به آن می باشد. مسیرهای متعددی در دیواره ثبت شده که مورد استفاده قرار می گیرد.
2-گرده ی آلمان ها: این مسیر نیز نسبتاً دشوار و آشنایی به فنون کوهنوردی می باشد. برای صعود از این مسیر ابتدا از پناهگاه سرچال به سمت علم چال رفته و بعد از عبور از آن به گردنه شانه کوه، سپس به سمت جنوب غرب تغییر مسیر داده و به گرده آلمان ها می رسیم و از این مسیر که در چندین نقطه احتیاج به طناب و رکاب می باشد عبور کرده و به علم کوه می رسیم.
از بریر تا کشتی سنگ 1 ساعت. از کشی سنگ تا کنگلک بالا 2 ساعت از کنگلک تا لیزونک 1 ساعت از لیزونک تا سرچال 1 ساعت از سرچال تا علم چال و گردنه شانه کوه 2ساعت و از انجا تا علم کوه 4 ساعت.
3-مسیر سیاه سنگ ها و گردنه چالون، از پناهگاه سرچال به علم چال و بعد از گذر از آن به سمت گردنه ی چالون عبور می کنیم و بعد از عبور از دامنه ی پرشیب و سنگ لاخی آن از طریق گردنه چالون به جانپناه سیاه سنگ سپس به گردنه مرجیکش و قله علم کوه می رسیم.
دره بریر تا کشتی سنگ 1 ساعت. کشتی سنگ تا پناهگاه سرچال 4 ساعت از سرچال تا علم چال 2 ساعت از علم چال تا گردنه چالون 1 ساعت از گردنه چالون تا قله علم کوه 5 ساعت.

5-3-2 تخت سلیمان

با وسیله نقلیه از رودبارک به دره بریر به پناهگاه تا سرچال می رویم. در قسمت های قبل توضیح مسیر و زمانبندی آن ارائه شد. از سرچال برای دستیابی به قله تخت سلیمان 3 مسیر مجزا وجود دارد.
1- بهترین و امن ترین مسیر صعود به تخت سلیمان از سمت گردنه شانه کوه می باشد که از پناهگاه سرچال به علم چال رفته سپس به سمت شانه کوه و منتها الیه یال میان سه چال می رویم و بین گردنه شانه کوه و میان سه چال از مسیری با شیب تندو پرسنگ از زیر قله شانه کوه عبور کرده روی یال جنوب غربی تخت سلیمان قرارمیگیریم و با عبور از شیب تند از قسمت جنوبی آن به قله تخت سلیمان می رسیم.
پناهگاه سرچال تا گردنه شانه کوه 3 ساعت. از گردنه به قله تخت سلیمان 3 ساعت. برگشت تا پناهگاه سرچال از همین مسیر 4 ساعت.
2-از پناهگاه سرچال به پاتخت زیر دیواره تخت سلیمان رفته، نرسیده به انتها ی دره پاتخت سمت راست در اواخر فصل بهار و تابستان سبزه و چشمه ای دیده می شود که به سمت آن رفته و از طریق آن به قله صعود می کنیم این مسیر به علت وجود سنگ های ریزشی بسیار خطرناک بوده و در صورت صعود به مراقبت بسیار شدید احتیاج می باشد. این مسیر 5 ساعت طول می کشد.این مسیر، مسیر جنوب شرقی است.

5-3-3 سیاه کمان

این مسیر دقیقاً روبروی پناهگاه سرچال قرار دارد. بعد از عبور از یخچال علم چال خود را به زیر گردنه سیاه سنگ می رسانیم و از طریق زبانه هایی از یخچال علم چال در مسیر پرشیب و سنگلاخی، خود را به گردنه سیاه سنگ می رسانیم و از این مسیر به سمت شمال عبور از شیب تند به چالون می رسیم و بعد از عبور از قله چالون از شیب تند شمالی آن پائین و روی یال قرار می گیریم و سپس بعد از فرود چند صد متری مجدد ارتفاع گرفته به سمت قله سیاه کمان ادامه حرکت می دهیم. این قله بسیار زیبا می باشد و می توان از این قله، گرده ی آلمان ها، تخت سلیمان، قلل آبی در، دیوچال، پسند کوه، کلاچ بند، کل بزان را مشاهده نمود.
مسیر برگشت نیز بهتر است از مسیر صعود استفاده شود چون عبور از دهلیزهای پرشیب و تند آن به خاطر ریزش سنگ خطرناک بوده و در صورت انتخاب باید با احتیاط کامل انجام پذیرد.

5-3-4 کُرما

برای دستیابی به این قله اکثراً از دره بریر استفاده می کنند. این قله 4000 متری را می توان بعد از پشت سر گذاشتن دره بریر و از روبروی گوسفندسرای بریر شروع به حرکت کرده و بعد از مدتی به یال اصلی کرما می رسیم و از این یال حرکت به سمت قله را ادامه می دهیم.
این مسیر بسیار پرشیب بوده و به صورت زیکزاک مسیر را ادامه می دهیم و به سایدیم می رسیم. در حرکت به این قله باید دقت کرد که با نوارهای سنگی طولانی درگیر نشد و از زیر این نوارهای سنگی مسیر را ادامه داده به سمت قله ادامه مسیر می دهیم.
از گوسفندسرای بریر تا سایدیم 4 ساعت و از سایدیم تا قله 3 ساعت. راه های دیگری نیز برای دستیابی به این قله وجود دارد که طولانی تر بوده و کمتر مورد استفاده قرار می گیرد:
-استفاده از سای دره
با وسیله نقلیه به ابتدا سای دره و بعد از عبور این دره ی زیبا و پشت سر گذاشتن چند گوسفند سرا به کنوچال رسیده سپس از روی یال به سمت کرما و از کنوچال به کرما نیز 5 ساعت زمان لازم است. معمولاً مسیر را 2 روزه می پیمایند.
-استفاده از یال جمرد و دره پلت کله
استفاده از یال جمرد و دره پلت کله پشت فدراسیون کوهنوردی که این مسیر نیز به کنوچال رسیده و ادامه پیدا می کند که در قسمت جمرد توضیح داده شد.

5-3-5 قله آبی در از دره آبی در

بعد از عبور از ونداربن با وسیله نقلیه و رسیدن به دره آبی در کوهپیمایی را شروع می کنیم و بعد از قله آبی در و رسیدن به یخچال آبی در از یال پر شیب آن ارتفاع گرفته و به قله آبی در می رسیم. و بعد از پشت سر گذاشتن قله آبی در از سمت دره ی خشک در به پائین عزیمت می نمائیم و یا خط الراس را ادامه داده و به دره خوشاکش رفته و به اکاپل و آبشار اکد می رسیم.

5-3-6 ماس مور

با وسیله نقلیه به اکاپل و به سمت جنوب تغییر مسیر داده و از راه احداثی معدن سنگ به انتهای جاده با وسیله نقلیه رفته( حدود نیم ساعت) از آنجا از سمت جنوب غرب حرکت کرده و شیب تند همراه با سنگ ریزه و شنی آن عبور کرده و به قله ی 4000 متری ماس مور رسید. حدود 6 ساعت زمان می برد. در بازگشت می توان خط الراس را ادامه و از زیر قله کورچم به اشکه و اکیل و محله مجل رسید.

5-3-7 قله آنه سرا

از فدراسیون کوهنوردی مسیر را شروع و به دره زیبای راشک ادامه مسیر می دهیم سپس به شلمجار رسیده و بعد از گذشت از آن به گوسفندسرای آنه سرا می رسیم. این مسیر حدود 5 ساعت و برگشت آن سه ساعت زمان می برد.
5-3-8 قله سَردانی

این قله در ارتفاع 3100 متری از سطح دریا قراردارد ویکی از قله های زیبا و دم دست کوهنوردان است و از 5 مسیر می توان به این قله دست پیدا کرد که هریک از این مسیر ها زیبایی خاص خود را بخصوص در فصل بهار (تا اردیبهشت) دارند
1-اولین مسیر که بیشتر در زمستان مورد استفاده قرارر می گیرد از قرار گاه کوهنوردی – راشک – صالح آباد – پشت آب دره و رسیدن به قله سردانی است.
2- مسیر دوم از راشَک – کَنگَلَک – شَلَم جار- گوسفند سرای سَردانی و نهایتا" قله سردانی است
3- راشک – دو آب یال وسط – لعل خانی گردن در ادامه حرکت از روی خط الراس و قله سردانی
4- دره پلت کله – پشت آب سردانی
5- مسیر پنجم از کلاردشت با اتومبیل به مازی چال رفته و از آنجا به لیزونک و قله سردانی صعود می کنند.
لازم به ذکر است مسیر مازی چال از اواسط پائیز تا بهار بدلیل برفی بودن قابل حرکت برای اتومبیل نمی باشد.

5-3-9 قله جمرد

از فدراسیون کوهنوردی شروع و به دره پلت کله رسیده و بعد از عبور از این دره زیبا به گزنا کر و با عبور از ان به قله جمرد می رسیم. این مسیر حدود 5 ساعت زمان لازم دارد.

5-3-10پسندکوه

سه مسیر برای صعود به این قله پیشنهاد می شود.
1-مسیر ونداربن به پیاز کن و پسند کوه
2-مسیر دره نفت چاک و پسند کوه
3-مسیر ونداربن به کل بزان و پسند کوه
1-مسیر ونداربن به پیاز کن
از ونداربن از روی یال که شیب نسبتاً تندی هم دارد ارتفاع گرفته و با عبور از لشترکاک و میچکار و کندلکوم که قلل فرعی مسیر می باشند به ارتفاع 4000 متری پسندکوه می رسیم. این مسیر 6 ساعت زمان نیاز دارد.

2- مسیر دره نفت چاک
با عبور از دره بریر و پشت سر گذاشتن دوراهی کلجاران از سمت جنوب رودخانه و بعد از جدا شدن از مسیر سرچال به دره نفت چال رفته سپس به سمت جنوب شرق تغییر مسیر داده و بعد از رسیدن به یال به قله پسندکوه می رسیم. این مسیر حدود 7 ساعت زمان نیاز دارد.
3-مسیر کل بزان
با وسیله نقلیه از رودبارک ابتدا به کل بزان رفته، سپس مسیر را به سمت قله کل بزان ادامه و بعد از رسیدن به قله خط راس به پسندکوه می رسیم. این مسیر 4 ساعت زمان نیاز دارد.

5-3-11 شاه علمدار

این قله از قدیم مورد احترام اهالی کلاردشت و حتی بیرون بشم و مردمان ناحیه دریای خزر بوده است دلیل آن بخاطر امامزاده ای بود که در نوک قله بنا شده بود در ایام وفات خصوصا" 28 صفر دهها نفر با نذر گاو و گوسفند به آنجا رفته و قربانی می کردند ولی در چند سال پیش عده ای متجاوز اقدام به حفاری در امام زاده کردند و آثار مقبره را از بین بردند.و این امر سبب کاهش رونق آنجا گردیده واز آن زمان به بعد محلی ها به منظور زیارت به آنجا نمی روند
شاه علمدار، قله ای با ارتفاع 3050 متر که نزد بومیان منطقه بسیار معروف می باشد و معتقدند که امامزاده ای به همین نم در قله مدفون می باشد و تا چند سال اخیر دارای بارگاه نیز بوده که آثاری از آن در قله باقی می باشد و در سال های نه چندان دور مردم منطقه به ادای قربانی و نذر در پای قله می پرداختند و اکثراً به این قله عزیمت می نمودند.مسیرهای دستیابی به این قله متعدد می باشد ولی عمومی ترین مسیر این قله از منطقه ی مجل می باشد.
از پل رودبارک به سمت مجل تغییر مسیر داده و با وسیله نقلیه به ابتدای دره شلمجار می رسیم (روبروی ورودی شهرک خلبانان). از ابتدای دره شلمجار کنار دره و از راه پاکوب از میان بسته و درختچه های کوچک به تدریج ارتفاع گرفته و به منطقه ی شهرزمین می رسیم که چند گاوسرا در آن قرار دارد. بعد از این منطقه از روی یال و از میان جنگل به سمت قله حرکت کرده و به گذشت چال رسیده و از راه پاکوب کاملاً مشخص به صورت زیکزاک به قله شاه علمدار می رسیم. در قله روستاهای قسمت شرق آن گلامره که در دره مرزن آباد قرار دارد کاملاً مشخص می باشد. از این قله می توان از خط الراس به قله های کل کت، تورکو گورت را صعود و به مجل برگشت.
از دره شلمجار تا شهرزمین 1 ساعت – از شهرزمین تا گذشت چال 1 ساعت –از گذشت چال تا شاه علمدار 1 ساعت. برگشت به شلمجار 2 ساعت.
برگرفته از پایان نامه مربیگری کوهنوردی همنوردان کلاردشتی

منطقه گورت

2009-10-03T19:59:00.000+03:30

روز جمعه دهم مهر 1388 دومین برنامه گروه به مقصد منطقه ( گورت) واقع در مجل به همه افراد اعلام کرده بودیم در محله قدیمی مجل همدیگر را ملاقات خواهیم کرد.
در ساعت 8 صبح ، افراد گروه یکی پس از دیگری از راه رسیدند و با آرزوی خیر و سلامتی صبح دل انگیزمان را آغاز کردیم.
صدای دلنشین و آهنگین زنگوله گاوهای روستا اولین نشانه صبحگاهی بود. پس از گذشت تقریبا 1 ساعت در پای آبگیری کوچک و زیبا که در روزگاران نه چندان دور ، آب خوران گوسفندان و گاوان چوپانان بود استراحت کوتاهی کردیم...... و به راه افتادیم.
دره های پر پیچ و خم را با شیبی نسبتا"تند در هوایی آفتابی سپری کردیم.
هر چه پیش تر می رفتیم به گوسفند سرای ((گوِرت)) نزدکتر می شدیم...
در ساعت 11و سی دقیقه صبح به سره رسیدیم . پس از ناهار ، ساعت 12 و چهل دقیقه ، سرپرست گروه ، همه افراد را دور اجاق ِ گرم جمع کرد و 20 دقیقه راجع به شکل گیری ، اهداف و برنامه های کمیته صحبت کرد . در ساعت 13 و سی شش دقیقه ی یک روز پاییزی حرکت را به مقصد دره مجل آغاز کردیم.
همه راه رفته مان را دیگر باربا گام های پیوسته و محکم در سرازیری جنگل قدم نهادیم .
خاطره ی سبز و رویائی تک تک افراد گروه در ساعت 16 و پنجاه دقیقه ی غروب با صدای آشنای زنگوله ها بار دیگر گره خورد....
سرپرست گروه رسید نمان را به مجل اعلام کرد و با آرزوی روزهایی سبز همه افراد را بدرقه ، و وعده دیداری دوباره را با کلام شیرینش مژده داد...
اعضای گروه: مازیار ازوجی (سرپرست) ، بهرنگ علیجانی ، مجید ربیع پور،بهنام بهنامی، امیر همتی، الهام باقریان ، مهنا ابولقاسمی، نسیم همتی، زهرا محرمی، آیدا اصفهانی، ساراهمتی، فاطمه فرهادی، نغمه همتی و معصومه فرضی

به قلم خانم معصومه فرضی

من تو طبیعت

2009-09-27T12:11:00.001+03:30

کوچ چلچله ها در آسمان آبی نیل گون، خبر از آمدن پاییز می داد اما هر چه نگاه کردم زردی خزان را در لابلای جنگل سبز رودبارک نیافتم . با باران تند و بی رحمی که تا آخر شب ادامه داشت کوچ عاشقانه پرندگان و جنگل سبز و مه اندودش را به جویبار سپردم.
شب از نیمه گذ شت و من دلهره سنگینم را با آرزوی صبحی روشن و آفتابی ، با خود به خواب بردم...
صبحی بدون باران و مه ، لحظاتم را بی طاقت کرده بود و من خیلی زود خود را به قرار گاه کوهنوردی رساندم. سر پرست تیم زمان دیدارمان را برساعت 8 کوک کرده بود حضوروغیاب و شمارش افراد تیم به 10 که رسید اولین برنامه کوهنوردی را به مقصد سنگسرک در ساعت 8:15 آغاز کردیم .
سرپرست تیم فرمان ((به ستون 1)) را در گوش تک تک افراد زمزمه کرد و به راه افتادیم.
هر چه از قرار گاه کوهنوردی دورتر می شدیم ، طبیعت بکر و دست نخورده با گرمی بیشتری به استقبالمان می آمد . افراد تیم که گامهایشان را با قدمهای پیوسته سرپرست تیم گره می زدند با اشتیاق فراوان دره پر پیچ و خم (( پلت کله)) را پشت سر می گذاشتند.
با مه انبوه و خوش رنگی که در جای جای دره لانه کرده بود ما افق دیدمان را تا گل های سرخ و زرد محدود می کردیم....
همچنان که دقایقی چند از ساعت 9 را پشت سر می گذاشتیم ، سر پرست گروهمان فرمان(( استراحت و زنگ تنفسمان )) را در پای چشمه ایی گوارا صادر کرد. عطش گرم وجودمان را با آب زلال چشمه ساری زیبا فرونشاندیم و بار خستگی مان را در سفره ی سبز طبیعت رها کردیم....
اکنون دیگر هریک از افراد گروه حضور دیگری را با لبخند ی شیرین پاسخ می داد شماره نفسهامان به ارتفاع می رسید و شوق رسیدن ،گامهایمان را محکم تر می کرد. راه باریکی که از گردنه ای تنگ عبور کرده بود ما را به گوسفند سرای حیدر کر رهنمون می کردشیبی نسبتا" تند را در مه و دانه های بلورین باران پشت سر گذاشتیم جوان ترین عضو گروهمان ساعت 10:35 را با شادی دل انگیزی فریاد کشید صدای سگان گله سکوت دره را شکستند و مارا به مهمانی فرا خواندند.
با خوشامد گویی گرم و دل چسب چوپانان به سره رفتیم جیب هایمان را که از مه پر شده بود در اجاق گرم چوپانان تکاندیم و به صحبت نشستیم.
گرمای آتش چنان در رگهایمان نفوذ کرد که کم کم رسوب آرامش را در وجودمان حس کردیم فضای سره با آن بی آلایشی و سادگی اش چنان مرا در خود فرو برد که زندگی شهری با آن همه جذابیت های پرطمطراقش نتوانست رشته افکار مرا پاره کند
دسته گلی زرد رنگ که از سقف آویزان بود در دود اجاق سِره گم شده بود - نگاهم را به سقف دوختم و روبان سفیدی را که به انتهای گل های خشکیده پیچیده شده بود را دنبال کردم مسیر پر پیچ و خم روبان نگاهم را از تیرک سِره به سرازیری کشاند در بین ظرف های پر از پنیر جعبه ای سرخ رنگ که با حروف درشت انگلیسی آذین شده بود نگاهم را به خود جلب کرد
دستگاه موتور برق با مارک HONDA-EM650 که خود را پشت دیگ های مسی کوچک و بزرگ پنهان کرده بود همه نگاهم را که از آتش اجاق چوپانان گرم شده بود به یکباره به نقطه انجماد رساند زخمی درد آلود در قلبم احساس کردم و با نور خورشید که از هر روزنه به اتاق تابیده بود در زمان فرو رفتم و در کمال ناباوری خشکیدن گل های وحشی را به نظاره نشستم....
با همهمه و گپ و گفت صمیمی دوستان هم آوایی را زمزمه کردم و با شادی و یکرنگی شان خود را پیوند زدم با صدای سوت سرپرست ، بار دیگر زمانی را که طی کرده بودیم وبه دست فراموشی سپرده بودیم به یاد آوردیم.
در ساعت 14:20 اندوهمان را به آتش گرم چوپانان سپردیم و با بدرقه گرمشان کوله هایمان را با خاطرات زیبا وبه یاد ماندیمان پر کردیم و سرود رفتن را فریاد کشیدیم.
اعضاء گروه :
امیر همتی (14ساله)– فاطمه فرهادی– سارا همتی – الهام باقریان – نغمه همتی – معصومه فرضی –نسیم همتی- بهنام بهنامی – بهرنگ علیجانی – مازیار ازوجی (سرپرست)

به قلم سرکار خانم معصومه فرضی

قابل توجه طبیعت دوستان نوجوان

2009-09-24T19:51:00.000+03:30
کمیته نوجوانان و جوانان هیات کوهنوردی کلاردشت ازمورخه 01/07/1388 شروع به فعالیت و عضو گیر کرد.
این کمیته شروع کار خود را باعضو گیری از نوجوانان حداقل 15 سال آغاز و هدف آن معرفی این ورزش فرح بخش در بین این طیف ازجامعه می باشد. از جمله اهداف این کمیته اجرای برنامه های طبیعت گردی و آموزش تئوری و عملی در سطوح عمومی و تخصصی در زمینه طبیعت گردی و حفاظت محیط زیست می باشد .
جهت عضویت در این کمیته می توانید به دفتر بیمه البرز واقع در حسنکیف مراجعه و نسبت به تکمیل فرم ها اقدام نمائید.
مدارک لازم جهت عضویت :
کپی شناسنامه 1 برگ
کپی کارت ملی 1 برگ
عکس 2 قطعه
مبلغ 3000 تومان جهت بیمه ورزشی
مبلغ 1000تومان بابت حق عضويت

با او در مه

2009-09-11T19:53:00.000+04:30
آرام آرام خود را به پای درختی می رساندم که دارکوبی زیبا در آن لانه کرده بود. صدای دارکوب در گوشم به زیبایی پیچیده بود و لبخندی بر لبان خشکیده ام نشانده بود. چشمانم را بستم و گوش قلبم را به جنگل سبز سپردم . همچنان که در سبزار غلت می زدم صدای دل انگیز دارکوب رو به خاموشی می رفت . چشمانم را باز کردم و خود را در چهار دیواری اتاقم یافتم. صدای دارکوب چیزی جز صدای گوشی همراهم نبود و پیامکی از دوستی که بیست شهریور زادروزم را تبریک گفته بود.
ساعت هفت صبح را نشان می داد. منزل را به مقصد رودبارک ترک کردم. به قرار گاه کوهنوردان که رسیدم دوست و همراهم کنار رودخانه به انتظار نشسته بود. لبخندی نثارش کردم و به راه افتادیم. همچنان که دره پلت کله را پشت سر می گذاشتیم ویلاهای دره با شیروانی رنگارنگشان خود نمایی می کردند. گویی مشتی از مهره های زرد،قرمز ،آبی و نارنجی را بر پارچه ایی سبز نشانده بودند.
تیغ آفتاب از لابلای مهی که نیمی از جنگل سبز رودبارک را پوشانده بود سایه به سایه دنبالمان می آمد . جوی آبی که به زیبایی در سبزی دره می خرامید گامهایمان را به فرا دست می خواند.
مه غلیظی در دست هایمان لانه کرده بود . گل های وحشی درخشان با آن رنگ های زرد،قرمز و صورتی شان از پشت پرده مه به ما چشمک می زدند.
سکوت همه دره را لحظه به لحظه با صدای دوربین مان می شکستیم. زمان را ثبت می کردیم و خود را به ابدیت پیوند می زدیم.
بالا آمدن خورشید خبر از بیدار شدن کلاردشت می داد و هم چنین زمانی را که طی کرده بودیم.
احساس خوشایند رهایی در وجودمان ما را سبکبال کرده بود ، اندکی در سبزه نشستیم و چشمانمان را که از مه پر شده بود بستیم . در ذهن روحمان بر خود می بالیدیم چرا که آن همه زیبایی و طبیعت دست نخورده را متبرک کرده بودیم . پاهایمان را به سبزه گره زدیم و صفحه سفید قلبمان را با لبخند زیبایی از ایزدمان رنگ آمیزی کردیم. سرود صبحگاه را با سپاس و قدر دانی از یکتایمان زمزمه کردیم.
وز وز آهنگین زنبوران خوشبخت ما را به هم آوردی فرا می خواند ، بع بع گوسفندان و هی هی چوپانان زمان را به یادمان آورد. نود دقیقه از صبح را طی کرده بودیم . گوسفند سرای (حیدر کر )به سان لانه مورچگان بر روی تپه ایی در سمت چپمان به انتظارمان نشسته بود. هم چنان که شیبی تند را در زیر پایمان لمس می کردیم،نگاهمان را به جنگل سپردیم . پارس سگی نگهبان رسیدنمان را مژده داد و مختاباد (سر گالش) قله سنگ سرک با گرمی هر چه تمام تر ما را به گوسفند سرا (سره) دعوت کرد.
اکنون همه دره با زیبایی بی نظیر و جنگل بهاری اش در زیر پایمان بود . هر چه گشتیم از حصار و دروازه خبری نبود ، همه مساحت گوسفند سرا را با قدمهایمان شمردیم .1/2/3/20/100/1000.
خیلی زود به نفس نفس افتادیم ،آخر، مساحت گوسفند سرا به وسعت دل پاک و بی آلایش چوپانان بود و ما بی انتهایی را درحیاط سره مختاباد شماره می کردیم .
نیمی از بنای گوسفند سرا با سنگهای سخت و صیقل نخورده خشک چین شده بود و نیم دیگر با چوب درختان جنگلی جا مانده از بهار ... چیدمان در نهایت سادگی بود و ظرف های پر از شیر و پنیر در جای جای آتاق رها شده بود. همچنان که استراحت می کردیم نگاهمان را به سقف دوختیم . با نور خورشیدی که از هر روزنه ایی به اتاق تابیده بود ما در زمان فرو رفتیم .
ادامه دارد...

حصار چال به روایت جدید

2009-09-11T19:03:00.000+04:30
بنا به خیرهای رسیده قرار است جاده کلاردشت به تالقان از مسیر حصارچال احداث شود
منبع خبر:

2009-08-20T18:46:00.000+04:30

«به نام او که نعمت دیدن همه ی زیبائی ها را به ما داده است»
کوه ها با همند و تنهایند همچون ما با همانِ تنهایان
روی سخن من با شما عزیزانی است که ساده زیستن را پیشه کرده اید. چرا که خون شقایق و آویشن در رگهایتان جاری است. شما که آنه سرا و شاه علمدار را به زیبائی می نگرید!
شما که سرچال و حصارچال را هرساله مهمانید! شما که جمعه های دلگیرتان را به عطر و بوی گل های وحشی پرنشاط می کنید! شما که کوله هایتان در را بازگشت از جنگل های زیبای مازی چال از دوغ و ماست چوپانان ساده دل پر شده است! شما که خزندگان رنگارنگ دره چاکنو را لمس کرده اید! شما که سکوت قله های پر برف و سترگ کلاردشت را با گام های استوارتان می شکنید!
شما که سربرآوردن گل های سرخ و سفیدو زرد را از دل برف یخ زده به تماشا می نشینید!
شما که بار خستگی تان را در کنار بوته زارهای وحشی پیت سرا و خرم دشت می تکانید!
شما که تشنگی تان را با آب زلال و گوارای چشمه سارهای علم کوه فرو می نشانید!
آیا نگاه پر عطش کودکان افریقا را در جستجوی قطره ای آب درک کرده اید؟!!
آیا هیاهو و غرش با عظمت و پرشکوه سردابرود عزیزمان را شنیده اید؟!
آیا باید بر خود ببالیم که کلاردشت زیبای ما به بهشت گمشده تشبیه شده است؟!
آیا زمان آن نرسیده است تا دست هایمان را به هم دهیم و دل هایمان را با آب پاک و گوارای علم کوه صفا دهیم؟
آیا زمان آن نرسیده است تا پاره ای از سنت های پسندیده و فراموش شده مان را که زمانی یک فضیلت همگانی بود بار دیگر به عنوان نشانه ای از تحمل و احساس همبستگی با یکدیگر زنده کنیم؟!
حقیقت این است که ما در گذر زمان احساس همبستگی، همدلی و عشق را از دست داده ایم و به زندگی شهری روی آورد ایم، هر چند فریاد می کشیم: «شقایق و آویشن را دوست داریم»
دوستان من! همبستگی را که یکی از خصیصه های برجسته ی سنتی جامعه ما بوده، بر اثر توسعه ی زندگی شهری از دست داده ایم. توجه و احترام به همسایه، رونق گذشته را ندارد، تجددگرایی چتر پولادین خود را بر روح و قلب باصفایمان گسترده، روحیه ی دست و دلبازی و سخاوتمندی جای خود را به طرز تفکر «اول من » داده است.
همواره می شنویم که منطقه زیبای کلاردشت هر ساله به دلیل زیبایی طبیعی و بی نظیر و هم چنین آب و هوای بسیار مطبوع، پذیرای هزاران گردشگر داخلی و خارجی است. اما آیا خود اندیشیده ایم که: «برای بهشت گمشده مان چه کرده ایم؟!» آیا وقت ان نیست که در این کوره راه اندکی بیاسائیم و با آرامش به آیندگان مژده دهیم: «شما نیز از آنِ مائید؟!»
شاید نتوانیم دستمایمان را به گرمی بفشاریم و حلقه های قلب و روحمان را با سبزی نهال های نورسته بیارائیم. اما می توانیم بگوئیم:
روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد.
و
مهربانی دست زیبائی را خواهد گرفت.

تقدیم به شما مهربانان که سبزید و ریشه دارید.
6 /3/88

منشور

2009-04-30T20:05:00.000+04:30
این فضا، سعی خواهد کرد پاسخی باشد برای برآورده کردن یک نیاز. نیازی که پیش از رفتن به کوه داریم و ما را به کوه می کشاند و دریافتی که پس از بازگشت از آن حاصل می شود و میل به باز گویی آنچه دیده ایم. آنچه ما را به وجد آورده است و آنچه اندوهگینمان ساخته است.
از آنجایی که اعتقاد داریم هر انسانی، از منظری یکتا به جهان می نگرد، پس همسفر ما باشید در این سیر. سیری که الزامن آسمانی نیست ، بل که بیش تر زمینی است و از نگاهی برابر و در سطحی برادرانه به جهان می نگرد.
این صفحه سپید، خواهد کوشید میزبان نوشته های شما در باره ی : کوهستان، محیط زیست و زندگی باشد. ما عمیقن معتقدیم که در بازه ی کوتاه زندگیمان، از میزان تخریب زیست محیطمان جلوگیری کنیم و چشم انداز ما از نگاه به اطراف مان آغاز می شود، سعی در نگهداشت آنچه باقی مانده است.
مدیریت وبلاگ، استفاده از این سایت برای کاربردهای سیاسی را لازم نمی داند، چرا که به این باور رسیده ایم که نخست باید از خود شروع کرد، سپس از دیگران انتظار داشت.
در این راه، دست یاری گر تمامی هم دلان را می فشاریم و چشم به راه دریافت مطالب تان می مانیم.